เจียงถังรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เธอไม่ตอบคำพูดของเสิ่นซิวเหนียน แล้วทั้งคู่ก็จูงมือกันออกจากบ้านไปด้วยกัน
ที่กินข้าวคือร้านอาหารระดับไฮเอนด์ที่อยู่ติดทะเล
เสิ่นซิวเหนียนจองที่นั่งที่ดีที่สุดไว้ ด้านนอกระเบียงคือวิวทะเลสวย ๆ ตึกระฟ้าที่เรืองรองอยู่แนวชายฝั่งก็เป็นส่วนหนึ่งของวิวทะเลด้วย ตอนนี้กำลังเป็นช่วงเวลาบลูอาเวอร์ พอดีกับที่ทุกอย่างสวยไปหมด
ทันทีที่เจียงถังกับเสิ่นซิวเหนียนปรากฏตัว บรรดาแขกคนอื่น ๆ ก็อดมองตามไม่ได้
เอาจริง ๆ นะ เจอคนหล่อคนสวยระดับนี้ในชีวิตจริง ใครจะไปอดมองไหว?
คนรวยก็อดไม่ได้เหมือนกัน
เจียงถังมาที่แบบนี้ทีไร เธอมักจะรู้สึกเกร็งเสมอ แต่เสิ่นซิวเหนียนก็ทำให้เธอหายเกร็งได้เร็วเสมอ
เสิ่นซิวเหนียนมองไปทางระเบียง แล้วพูดกับเจียงถัง: "พี่สาวฉันอยู่ตรงนั้น"
เจียงถังมองตาม
ระหว่างสีฟ้าของทะเลกับความเรืองรอง กลับมีร่างสูงเพรียวคนหนึ่งยืนอยู่
เธอใส่สูทสีดำทั้งชุด เสื้อสูทไม่ได้ติดกระดุม แขนเสื้อก็พับขึ้นแบบสบาย ๆ ผมยาวปานกลาง ยาวลงมาถึงช่วงใต้หัวไหล่ ท่าทางทั้งตัวเอนพิงระเบียงแบบผ่อนคลาย กำลังมองวิวทะเลอยู่
เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมา เลยหันหลังกลับมา เห็นเจียงถังกับเสิ่นซิวเหนียนแล้วใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมา แล้วโบกมือให้พวกเขา
เจียงถังอดชื่นชมไม่ได้ว่าตระกูลเสิ่นนั้นดีจริง ๆ
พี่สาวของเสิ่นซิวเหนียนก็สวยสุด ๆ ด้วย
แต่ตอนที่มองเธอครั้งแรก กลับไม่ได้สังเกตความสวยของเธอ
ที่สังเกตคือความมั่นใจอันแข็งแกร่ง และความสุขุมที่เหมือนทุกอย่างอยู่ในกำมือของเธอ