เจียงถังหน้าแดงไปหมด
เสิ่นซิวเหนียนมองเธอด้วยสายตาที่มันช่างอบอุ่นเหลือเกิน
เขามองเธอด้วยสายตาแบบนั้นแล้วพูดคำหวานซึ้งขนาดนี้ออกมาได้ยังไงกัน?
เจียงถังทนไม่ไหวจริง ๆ
เธอหน้าร้อนผ่าว พูดอือ ๆ สองเสียง แล้วหันไปดูดอกไม้ไฟ ไม่สนใจเสิ่นซิวเหนียนอีก
เสิ่นซิวเหนียนเกือบจะตายเพราะความน่ารักของเธอ
เจียงถังหันไปดูดอกไม้ไฟ แต่ดูไปได้สักพัก เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเสิ่นซิวเหนียนอีกครั้ง
เสิ่นซิวเหนียนมุมปากยกขึ้น เขากอดเธอจากด้านหลังโดยตรง สองแขนโอบรอบเอวเธอ คางวางบนซอกคอของเธอ แล้วเฉียดแก้มคลอเคลียเธอเบา ๆ “เอาล่ะ เราดูด้วยกันนะ ดีไหม?”
“ดี” เจียงถังยื่นมือไปวางทับมือของเสิ่นซิวเหนียน เสิ่นซิวเหนียนใช้สองมือหุบมือเธอไว้ พวกเขากอดกันแบบนั้นดูดอกไม้ไฟ
สายตาเจียงถังเลื่อนขึ้นไป บนท้องฟ้ายามค่ำคืนคือดอกไม้ไฟที่เปล่งประกายงดงาม สายตาลดต่ำลงไป คือผืนน้ำทะเลอันเงียบสงบกว้างใหญ่ไกลสุดลูกหูลูกตา สายตามองไปไกล คือทัศนียภาพยามค่ำคืนของเมืองที่หรูหราฟู่ฟ่า
เธอกับเสิ่นซิวเหนียนอยู่ในท่ามกลางบรรยากาศแบบนี้ ราวกับว่าโลกนี้เหลือเพียงพวกเขาสองคน สวยงามจนไม่อยากเชื่อ
เจียงถังอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเสิ่นซิวเหนียนอีกครั้ง เธอเหมือนจะเริ่มเข้าใจเสิ่นซิวเหนียนขึ้นมาบ้างแล้ว
แม้จะอยู่ในทิวทัศน์ที่งดงามแบบนี้ เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะอยากจับสายตาของเสิ่นซิวเหนียนไว้
เสิ่นซิวเหนียนไม่เคยทำให้เธอผิดหวัง เขามองเธอเสมอ
เขาก้มลงจูบที่หน้าผากเจียงถังเบา ๆ
จูบที่หน้าผากใต้แสงดอกไม้ไฟ ดูเหมือนจะโรแมนติกยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด