เจียงถังรู้สึกจนปัญญา
เธอกำชับถ่งถ่งว่า "แกอยู่เงียบ ๆ ในห้องหนังสือนะ อย่าทำเสียงดังเด็ดขาด"
ถ่งถ่งตอบ "ถังถังวางใจได้"
เจียงถังกำลังคุยกับถ่งถ่งอย่างใจลอย แก้มก็เย็นวาบขึ้นมาทันที เธอสะดุ้งกลับมาที่ตัวเอง พบว่านั่นคือปลายนิ้วของเสิ่นซิวเหนียน
เธอส่งเสียงซี่ด เธอใช้สองมือจับมือของเสิ่นซิวเหนียนไว้ แล้วยกขึ้นมาอุ่นลมให้ที่ปาก
เธออดถามไม่ได้ว่า "เสิ่นซิวเหนียน มือนายเย็นจังเลยนะ ได้ยังไงเนี่ย?"
เสิ่นซิวเหนียนทำเป็นปกติ "อาบน้ำเย็นมา"
"โอ้ ๆ"
เจียงถังรีบก้มหน้าเงียบไปทันที
เสิ่นซิวเหนียนหัวเราะเบา ๆ
เจียงถังหันหลังวิ่งหนีไป เสิ่นซิวเหนียนมองแผ่นหลังของเธอแล้วยิ้ม เธอยังคงเขินอายง่ายเหมือนเดิม
สักพัก เจียงถังก็วิ่งกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับถือไดร์เป่าผมในมือ
เธอยกไดร์เป่าผมขึ้นให้เสิ่นซิวเหนียนดู "เสิ่นซิวเหนียน นายมานี่สิ เดี๋ยวเป่าผมให้"
เขาเพิ่งอาบน้ำเย็นเสร็จ ยังไม่เป่าผมอีก ถ้าเป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง?
เสิ่นซิวเหนียนใจอ่อน
ผมเขาสั้น เป่าแป๊บเดียวก็เสร็จ เจียงถังช่วยเขาเป่าจนแห้งได้ในไม่ช้า
หลังจากเป่าผมเสร็จ เจียงถังคิดว่าเสิ่นซิวเหนียนจะแกล้งเธออีก แต่เสิ่นซิวเหนียนแค่มองตาที่ง่วงนอนของเธอ แล้วพูดอย่างอ่อนโยน "ถังถัง ไปนอนเถอะ"
เจียงถังรู้สึกหัวใจสั่นไหว เธอตอบเสียงเบา ๆ แล้วจูบเสิ่นซิวเหนียนเบา ๆ "ราตรีสวัสดิ์"
"ราตรีสวัสดิ์"
เจียงถังกลับไปที่ห้องหนังสือ อุ้มถ่งถ่งกลับไปที่ห้องนอน เธอนอนอยู่บนเตียงแล้วกำชับถ่งถ่ง "ถ่งถ่ง ต่อไปแกห้ามวิ่งหนีไปไหนตามลำพังอีกนะ"