เจียงถังได้ยินเสียงของเสิ่นซิวเหนียน รู้สึกว่าทั้งคนสงบลงได้ทั้งหมด
เขามักจะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเสมอ
เธอไม่อยากให้เสิ่นซิวเหนียนเป็นห่วง เสียงหวานพูดว่า "ฉันจะนอนแล้ว แต่ฉันเป็นห่วงว่านายจะไม่กินข้าวให้ดี เลยส่งข้อความหานาย"
เสิ่นซิวเหนียนมุมปากยกขึ้น ภรรยาใส่ใจเขาขนาดนี้
สะใจสุด ๆ
เขาถ่ายรูปรายการอาหารกลางวันส่งให้เจียงถัง เสียงมีรอยยิ้มบาง ๆ ปนอยู่ "ผมฟังที่ภรรยาบอก กินข้าวให้ดี ภรรยาอย่าเป็นห่วงเลย"
เจียงถังรู้สึกหูชาเล็กน้อย เสิ่นซิวเหนียนนี่มัน... พูดคำว่าภรรยาทีละคำ เขาใช้คำว่าภรรยาแทนเครื่องหมายจุลภาคไปแล้ว
เจียงถังเขินอายเล็กน้อย แต่เธอนึกถึงว่าเสิ่นซิวเหนียนอยู่ต่างประเทศคนเดียว เลยไม่ได้ห้ามเขา
รอเขากลับมา เธอจะไม่ให้เขาเรียกภรรยาอีกต่อไป
เสิ่นซิวเหนียนไม่ได้ยินเจียงถังพูด เขาถามเธอ "ผมเชื่อฟังขนาดนี้ ภรรยาจะว่าอะไรไหม?"
เจียงถังนิ้วเท้าจิกพื้น เสียงเบา ๆ พูดว่า "ที่รักช่างน่ารัก"
เสิ่นซิวเหนียนสะใจแล้ว
เสิ่นซิวเหนียนไม่ได้พูดว่าคิดถึงเธอ เจียงถังก็ไม่ได้พูดว่าคิดถึงเขา
ทั้งคู่ต่างระวังไม่พูดถึงความคิดถึง
พวกเขาคุยกันต่ออีกสักพัก เสิ่นซิวเหนียนกินข้าวเที่ยงเสร็จ ทางนั้นก็มีเสียงพูดคุยดังขึ้นมา
เจียงถังวางสายเอง
อารมณ์เธอกลับมาเป็นปกติ เริ่มคิดต่อ "ถ่งถ่ง ดูหน่อยสิว่าในห้องนี้ยังมีอย่างอื่นอีกไหม"
ถ่งถ่งตรวจสอบรอบหนึ่ง "ถังถัง ไม่มีแล้ว"
เจียงถัง "แม่ฉันน่าจะเก็บของบางอย่างไว้หมดแล้ว"