เสิ่นซิวเหนียนมือที่ประคองใบหน้าของเธอจับแน่นขึ้น สายตาหม่นหมองจ้องมองเธอ ราวกับอยากหลอมรวมเธอเข้าไปในกระดูกและเลือดทีละนิ้ว ไม่ให้แยกจากกันอีก
ใช่ เขาโกรธมาก เขาไม่อยากพูด
แต่...
เจียงถังขนตากระพริบ กัดริมฝีปากอย่างกระวนกระวาย ปลายจมูกขมวดเล็กน้อย แววตามีประกายน้ำ ราวกับจะร้องไห้ในวินาทีถัดไป
เธอกำลังสับสน หมดทาง กระวนกระวาย เหมือนแมวที่ถูกผลักออกไปโดยไม่รู้ตัว แมวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แค่มองคุณด้วยความงงงวย
เสิ่นซิวเหนียนหน้ามุ่ยเล็กน้อย อกแน่นจนทนไม่ไหว สุดท้ายก็ยอมจำนนด้วยการหลับตาลง
เขาถอนหายใจเบา ๆ ก้มหน้า ริมฝีปากเย็นเฉียบประกบลงบนริมฝีปากของเธอ กัดเบา ๆ
เจียงถังร้องเสียงหลง มองเขาอย่างงุนงง
"ใช่ ฉันโกรธ"
เสียงของเขาพร้อมกับจูบที่เย็นเฉียบที่โล่เลียอยู่บนริมฝีปากของเธอ
เดิมทีเขาไม่อยากพูด แต่เขายิ่งไม่ยอมให้ถังถังตกอยู่ในความสับสน หมดทาง และกระวนกระวาย
เจียงถังเอามือทั้งสองข้างวางบนไหล่ของเขา พูดอย่างน้อยใจ: "เสิ่นซิวเหนียน ฉันทำอะไรให้เธอโกรธ? บอกฉันได้ไหม?"
เสิ่นซิวเหนียนสายตาหม่นลง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เสียงแหบพร่า: "เมื่อกี้เธอไม่มีสติ ฉันกลัวว่าเธอจะไม่ฟื้น"
เจียงถังในหัวดังอื้อ เสิ่นซิวเหนียนเห็นเธอหมดสติ เขากลัวว่าจะสูญเสียเธออีกครั้ง เขากลัวว่าเธอจะไม่ตื่นขึ้นมา เลยตกใจจนเหงื่อแตก
พอเธอฟื้นขึ้นมา เสิ่นซิวเหนียนยังไม่ทันได้โล่งใจ เธอกลับพูดว่าทำไมฉันฟื้นขึ้นมา เสิ่นซิวเหนียนเลยโกรธ