เจียงถังปิดไฟก่อนนอน พอตอนนี้ลืมตาขึ้นมา จู่ ๆ เห็นแสงสว่างจ้า ก็เผลอหลับตาลงอีกครั้งโดยไม่ทันคิด
"เสิ่นซิวเหนียน ไฟสว่างจังเลย ปิดหน่อยสิ"
เธอส่งเสียงหึเบา ๆ ด้วยความไม่พอใจ เสิ่นซิวเหนียนที่แสนจะเอาใจใส่ทำไมถึงไม่เอาใจใส่เธอแบบเมื่อก่อนแล้วล่ะ?
แต่เธอไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากเสิ่นซิวเหนียนแม้แต่น้อย
เอ๊ะ?
เจียงถังเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เธอกะพริบตา พยายามปรับตัวให้เข้ากับแสง แล้วก็ถึงกับอึ้ง
เธอเห็นฉากในห้องไอซียู เธอยังเห็นตัวเธอเองด้วยซ้ำ!
แม้ใบหน้าของเธอจะยังสวมหน้ากากออกซิเจนอยู่ แต่เธอก็ยังมองได้ชัดเจนมาก นั่นคือตัวเธอเอง
นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงถังได้มองตัวเองในมุมมองแบบนี้ เธออดมองไปอีกหลายทีไม่ได้
ตอนนี้ในร่างของเธอคือเจ้าของร่างเดิมสินะ?
ทำไมเจ้าของร่างเดิมยังไม่ตื่นอีก?
ไม่สิ ตอนนี้เธอเป็นอะไรกันแน่?
เจียงถังหมุนมุมมองไปรอบ ๆ เห็นเหล่าพยาบาลเดินขวักไขว่ยุ่งวุ่นวาย แต่ไม่มีใครมองเห็นเธอเลย
เธอยังอยู่ในความฝันหรือเปล่า?
เมื่อก่อนเธอได้แค่ยินเสียง แต่ตอนนี้เธอกลับเห็นภาพได้โดยตรงราวกับอยู่ในเหตุการณ์จริงเลยเหรอ?
เธอจะตื่นยังไงล่ะ?
เจียงถังเริ่มกังวล เธอจะตื่นไม่ขึ้นหรือเปล่านะ?
"ภรรยา?" เธอได้ยินเสียงของเสิ่นซิวเหนียนอย่างแผ่วเบา
เจียงถังขยับเข้าไปทางต้นเสียงโดยไม่ทันคิด
"ภรรยา?" เสิ่นซิวเหนียนอาบน้ำเสร็จก็ขึ้นเตียง เขากอดเจียงถังแล้วจูบ เจียงถังเดิมทีควรจะส่งเสียงหงิง ๆ ให้เขาอย่ารบกวนการนอนของเธอ แต่ตอนนี้เธอกลับนิ่งไม่ไหวติงเลย
"ภรรยา? ถังถัง?" หัวใจของเสิ่นซิวเหนียนร่วงลงอย่างกะทันหัน เขาอุ้มเธอขึ้น ร่างของเธออ่อนปวกเปียกราวกับไม่มีกระดูก ล้มลงไปข้าง ๆ