เจียงถังหยิบผ้าพันคอที่ถักไปได้ส่วนหนึ่งกับไหมพรมออกจากกระเป๋า ไหมพรมเป็นเส้นใยขนแกะแท้สีฟ้าอ่อน นุ่มนิ่มมาก
เธอเอนกายพิงเก้าอี้แล้วเริ่มถักผ้าพันคอ
เสิ่นซิวเหนียนเคาะประตูห้อง เสียงฟูมฟาย: "ภรรยา ผมยังไม่ได้เข้าไปเลยนะ"
เจียงถังส่งเสียงหึเบา ๆ: "เสิ่นซิวเหนียน ฉันมีธุระต้องทำของตัวเอง นายไม่มีธุระต้องทำบ้างเหรอ?"
"ไม่มี" เสิ่นซิวเหนียนพูดหน้าตาเฉย: "ทุกอย่างของผมทำกับภรรยาด้วยกันได้ทั้งนั้น ภรรยากำลังทำอะไรอยู่ ทำไมผมจะทำด้วยกันไม่ได้ล่ะ?"
"อืม... ยังไงก็บอกไม่ได้ว่าต้องทำด้วยกัน นายเข้ามานี่ก็จบเห่แล้ว"
เสิ่นซิวเหนียนเข้ามาแล้วก็ต้องเห็นเธอกำลังถักผ้าพันคออยู่สิ
แล้วมันจะเซอร์ไพรส์ยังไงล่ะ?
"โอ้~" เสิ่นซิวเหนียนยืดเสียงท้ายยาวเหยียด โอ้อย่างมีความหมาย
"ภรรยา ผมเข้าใจแล้ว" ถังถังกำลังทำเรื่องที่เขาไม่ควรเห็น เขาเข้าใจแล้ว
เจียงถัง: ?
เสิ่นซิวเหนียนเข้าใจอะไรอีกแล้ว?
เสิ่นซิวเหนียนทำเสียงอ่อนลง ทุ้ม ๆ แหบ ๆ กระซิบกระซาบ ยั่วยวนมาก ๆ เขาพูด: "ภรรยา ผมเข้าใจ ทุกคนมีความต้องการกันทั้งนั้น แต่ผมช่วยภรรยาได้นะ ภรรยาสามารถใช้แฟนหนุ่มของตัวเองให้เต็มที่ เพื่อตอบสนองความต้องการของภรรยาได้"
"หยุด!" เจียงถังตะโกน: "หยุดการคาดเดาแปลก ๆ ของนายเดี๋ยวนั้นเลย!"
เธอรู้อยู่แล้วว่าเสิ่นซิวเหนียนไม่มีทางคิดเรื่องดี ๆ หรอก!
"ภรรยา..."
"ห้ามกระซิบ ห้ามยั่วยวน" เจียงถังเร่งเขา: "นายไปอ่านเอกสารวิชาการของนายเถอะ"
"แต่ผมอยากอ่านเอกสารวิชาการกับภรรยา" เสียงเสิ่นซิวเหนียนฟังดูน่าสงสาร: "เมื่อก่อนผมอ่านเอกสารวิชาการในห้องหนังสือกับภรรยาตลอด ตอนนี้ต้องอ่านคนเดียว เหงาและน่าสงสารมาก..."