เจียงถังเริ่มหาเวลาถักผ้าพันคอในตอนกลางวัน
ส่วนเสิ่นซิวเหนียนก็เริ่มใช้ชีวิตแบบติดหนึบและรายงานตลอดเวลาทุกอิริยาบถ
เสิ่นซิวเหนียน: "ที่รัก ผมซื้อนมสองแก้วกับดอกไม้หนึ่งช่อได้ไหมครับ?"
เจียงถังเห็นข้อความนี้ก็อดยิ้มไม่ได้ เธอตอบกลับ: "ถ้าฉันไม่ให้ซื้อ นายก็ไม่ซื้อเหรอ?"
เสิ่นซิวเหนียน: "ถ้าที่รักไม่ให้ซื้อ ผมก็จะอ้อนวอนที่รัก"
เสิ่นซิวเหนียน: "ที่รัก ผมขอร้องละนะ"
เสิ่นซิวเหนียน: รูปแมวร้องไห้ jpg
เจียงถังจะบ้าอยู่แล้ว
โอ๊ยยย เสิ่นซิวเหนียนเขาจีบเก่งเกินไปแล้ว
เธอมองดูข้อความ นิ่งไปพักหนึ่งโดยไม่ตอบ
เสิ่นซิวเหนียนส่งข้อความมาอีก: "ที่รัก ๆ ผมซื้อได้ไหมครับ?"
เจียงถัง: "ไม่ได้"
เสิ่นซิวเหนียน: "อ้อนวอนที่รักแล้วก็ยังไม่ได้อีกเหรอครับ?"
เสิ่นซิวเหนียน: รูปน่าสงสาร jpg
เจียงถัง: "พิมพ์ข้อความดูไม่จริงใจเลย"
เสิ่นซิวเหนียนกดโทรศัพท์เสียงทันที
"ที่รัก ขอร้องละนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาลอยเข้าหูเจียงถัง
เจียงถังกรี๊ดเงียบ ๆ อยู่ในใจหลายวินาที ก่อนจะพูดอย่างสำรวม: "ซื้อเถอะ"
"ขอบคุณที่รัก ที่รักดีที่สุดเลย"
เจียงถังวางสายอย่างสำรวม จากนั้นก็กรี๊ดใส่ถ่งถ่งในหัว
ถ่งถ่ง: "ถังถังเธอเสียงดังจริง ๆ เลยนะ"
เจียงถังไม่สนใจ กรี๊ดต่อไปเรื่อย ๆ
ผ่านไปสักพัก ถ่งถ่งก็บอกเจียงถัง: "เสิ่นซิวเหนียนมาถึงแล้ว"
เจียงถังกลับมาสำรวมทันที
เธอมองไปที่เสิ่นซิวเหนียน เขาสวมเสื้อโค้ตสีดำตัวยาว ดูสูงส่งและสง่างาม มือข้างหนึ่งถือถุงนมสองแก้วกับดอกไม้หนึ่งช่อ กำลังเดินตรงมาหาเธอ
เขายื่นดอกไม้ให้เจียงถัง แล้วเสียบหลอดลงในถุงนมแก้วหนึ่งก่อนจะส่งให้เธอ พร้อมพูดว่า: "หวานเจ็ดส่วน เติมวิปครีมเพิ่ม"