ถ่งถ่งตะโกนสุดเสียง: “ถังถัง เป็น 170 ล้านล้านนะ!”
เจียงถัง: ...
“ถ่งถ่ง ฉันเหมือนฟังไม่เข้าใจเลย”
ถ่งถ่งสร้างตัวอักษรใหญ่โต “170 ล้านล้าน” ขึ้นในหัวของเจียงถัง
เจียงถัง: “ฉันก็อ่านไม่ออก...”
ถ่งถ่งเริ่มประกาศเสียงดัง 170 ล้านล้านในหัวของเจียงถังอย่างครอบคลุมทุกทิศทาง พร้อมกับจำลองตัวอักษร “170 ล้านล้าน” ที่เจิดจรัสวับวาว กระพริบและกระโดดไปมา
เจียงถังถูกแสงแฟลชที่สว่างจ้านั้นทำให้วิงเวียนศีรษะ เธอเอามือกุมหน้าผาก: “ถ่งถ่ง พอได้แล้ว ฉันรู้แล้วว่าเป็น 170 ล้านล้าน”
เธอทรุดกายลงบนโซฟาด้วยความเหนื่อยหน่ายและยิ้มออกมา
เสิ่นซิวเหนียนถามเธอ: “ถังถัง เป็นอะไรไป?”
แรกเริ่มเขาคิดว่าถังถังดูเหมือนเครื่องเสีย เลยอยากจะเบี่ยงเบนความสนใจเธอ แต่ทำไมตอนนี้ถังถังดูเหมือนเสียหนักขึ้นกว่าเดิมอีก
เจียงถังอดที่จะหัวเราะไม่ได้ เธอหัวเราะเพราะความจนของตัวเองนั่นแหละ ฮ่า
เธอเงยหน้ามองเสิ่นซิวเหนียน แล้วถามอย่างอ่อนแรง: “เสิ่นซิวเหนียน นายมีเงินเยอะขนาดนี้ได้ยังไง ไปปล้นธนาคารมาหรือเปล่า?”
“เฮ้ ไม่ใช่สิ” จู่ ๆ เจียงถังก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ต่อให้ปล้นธนาคารจริง ๆ ก็ปล้นมาได้ไม่มากขนาดนี้
เธอเปลี่ยนคำพูด: “เสิ่นซิวเหนียน บ้านนายเปิดธนาคารอยู่หรือเปล่า?”
เธอจะหน้ามืดอยู่แล้วจริง ๆ
170 ล้านล้าน ช่วยด้วย ชาตินี้เธอไม่เคยได้ยินว่ามีเงินเยอะขนาดนี้มาก่อน
เสิ่นซิวเหนียนพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง: “นี่เป็นเงินปันผลจากหุ้นส่วนหนึ่งของฉัน ถือเป็นเงินใช้จ่ายประจำวันของฉัน ฉันใช้จ่ายไม่มาก ใช้เงินน้อย ก็เลยเหลือเท่านี้”