เจียงถังเศร้าใจสุด ๆ จริง ๆ ในครั้งนี้
ถ่งถ่งปลอบเธอ: "ถังถัง อย่าเสียใจไปเลย ลองคิดดูสิ พอปิดเทอมเธอก็กลับบ้านไปหาแม่ได้แล้วไง"
เจียงถังตั้งสติได้ ใช่แล้ว พอปิดเทอมเธอก็กลับบ้านไปหาแม่ได้
แม่อยู่ที่นี่
แต่กัลยาณมิตรกลับไม่อยู่
โลกใบนี้แม้จะเป็นโลกจริงที่สมมุติขึ้น แต่กัลยาณมิตรของเธอกลับไม่อยู่ที่นี่
หลังจากได้เจอแม่ เธอก็เริ่มตามหากัลยาณมิตร แต่ก็น่าเสียดายที่หาไม่เจอ
เจียงถังหายใจเข้าออกลึก ๆ หลายครั้งเพื่อเรียกสติกลับคืนมา
เสิ่นซิวเหนียนสัมผัสได้ว่าอารมณ์เธอไม่ปกติ จึงเอะใจแล้วลูบผมเธอเบา ๆ
อยู่ดี ๆ ทำไมอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาล่ะ?
เจียงถังซบหน้าลงบนอกเขา ถูไถไปมาเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา: "เสิ่นซิวเหนียน ฉันไม่ได้เป็นไร"
เธอชูโทรศัพท์ขึ้นให้เสิ่นซิวเหนียนดู: "ฉันจะซื้อของเยอะแยะเลย"
เสิ่นซิวเหนียนหยิกแก้มเธอเบา ๆ: "อยากซื้อเท่าไหร่ก็ซื้อได้ทั้งนั้น"
คราวนี้เจียงถังเริ่มซื้อของจริง ๆ จัง ๆ
ใครที่เคยเล่นตุ๊กตา BJD จะรู้ดีว่า ของที่เกี่ยวข้องกับ BJD เนี่ย ระยะเวลาการผลิตขั้นต่ำคือหนึ่งเดือนเป็นอย่างต่ำ
เจียงถังรอไม่ไหว เธอจึงเลือกใช้พลังเงินสดเข้าใส่ ตรงไปรับซื้อหัวและตัวที่ปล่อยออกมารวมถึงชุดตุ๊กตาและรองเท้าตุ๊กตา
เธอเปิดแอปขายของมือสองไล่ดูสักพัก แล้วตวัดมือซื้อสิบตัว สิบหัว รวมถึงชุดตุ๊กตายี่สิบชุด รองเท้าตุ๊กตายี่สิบคู่
จ่ายเงินด้วยการ์ดสีดำทองคำของเสิ่นซิวเหนียน
เสิ่นซิวเหนียนใส่ใจสุด ๆ เขาไม่เพียงแต่ผูกบัตรธนาคารใบนี้เข้ากับโมบายแบงก์กิ้งของเธอ เขายังกังวลว่าเธอจะเกรงใจไม่กล้าใช้การ์ดใบนี้ เลยผูกการ์ดใบนี้เข้ากับแอปที่ต้องจ่ายเงินทุกแอปของเธอโดยตรง แล้วก็ปลดการผูกบัตรธนาคารที่มียอดเงินสี่หลักของเธอออก