เสิ่นซิวเหนียนนั่งอยู่ในรถ คิ้วขมวดเล็กน้อย ยกมือขึ้นนวดขมับ
ปวดหัวนิดหน่อย เขาไม่มีสมาธิคิดอะไร
เซี่ยหุยพูดขึ้นว่า "คุณเฉิน คุณไม่ได้นอนมาสองวันหนึ่งคืนแล้ว ร่างกายจะไหวเหรอ"
เสิ่นซิวเหนียนไม่พูดอะไร หลับตาพักสักครู่ แล้วส่งข้อความหาถ่งถ่ง
"ถ่งถ่ง แม่หนูหลับยัง?"
ถ่งถ่ง: "เหมียวเหมียวร้องไห้จนเหนื่อย นอนหลับไปแล้วบนเตียง"
เสิ่นซิวเหนียนเม้มริมฝีปาก กุมโทรศัพท์แน่น
เขาผ่อนคลายลง พิมพ์ข้อความด้วยคิ้วที่ยังขมวด "ถ่งถ่ง ช่วงนี้ช่วยพ่อดูแลแม่หนูได้ไหม?"
ถ่งถ่ง: "หนูจะดูแลเหมียวเหมียวเอง"
ผ่านไปสักครู่ ถ่งถ่ง: "เสือดำตัวนั้นก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ"
เสิ่นซิวเหนียน: "ขอบใจนะเจ้าหนู"
ถ่งถ่งเห็นคำว่าเจ้าหนูแล้วรู้สึกเศร้าขึ้นมาเล็กน้อย
เสิ่นซิวเหนียนโอนเงินให้เซี่ยหุยหนึ่งแสน "สองวันนี้เหนื่อยหน่อย เรียกแท็กซี่กลับไปพักผ่อนเถอะ"
เซี่ยหุยรับเงินโอนไว้ "คุณเฉิน ผมไม่สบายใจที่จะปล่อยคุณอยู่คนเดียว ผมไม่เหนื่อย ไม่เป็นไร"
ได้ค่าล่วงเวลาเป็นแสนต่อครั้งแบบนี้ มาอีกกี่รอบก็ได้ เขาไม่เหนื่อยเลยสักนิด!
เสิ่นซิวเหนียนไม่พูดอะไรเพิ่ม ร่างกายเอนพิงพนักพิงหลัง ปิดตาลง
เซี่ยหุยเปิดระบบหมุนเวียนอากาศภายนอก ป้องกันคาร์บอนมอนอกไซด์
หกโมงเช้า เสิ่นซิวเหนียนตื่นขึ้น การนอนหลับลึกเกือบหกชั่วโมงในคืนนี้ทำให้เขากลับมาสดชื่นเต็มที่
เขาลงจากรถ หาที่ล้างหน้าห้องน้ำ อากาศเย็นยะเยือกยามเช้ากระทบร่าง ทำให้เขาตื่นตัวขึ้นมาอย่างชัดเจน
เสิ่นซิวเหนียนเริ่มคิดย้อนกลับไปตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเจียงถัง