ตอนที่เจียงถังเรียน เธอเพียงแค่หันหน้าไป ก็สามารถมองเห็นเสิ่นซิวเหนียนผ่านหน้าต่างได้
เธอไม่ได้พูดอะไร แต่เลือกที่นั่งติดหน้าต่างเสมอ
หลังเลิกเรียนช่วงเช้า เธอไปที่โรงอาหาร เสิ่นซิวเหนียนเดินตามเธออย่างเงียบ ๆ เดินบนเส้นทางที่เธอเดิน เหมือนเงาที่เงียบสงบ
ในโรงอาหาร เจียงถังตักข้าว แต่ไม่ได้กลับไปกินที่หอพักเหมือนปกติ
เธอหามุมหนึ่งนั่ง
เสิ่นซิวเหนียนนั่งอยู่มุมตรงข้ามเธอในแนวทแยง
ระยะห่างนี้ พอดีหนึ่งร้อยเมตร
เจียงถังกินไม่ลง กินไปได้ไม่มาก เสิ่นซิวเหนียนก็ออกไป
ไม่กี่นาทีต่อมา เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินมา เธอยื่นเค้กชิ้นเล็กและนมร้อนให้เจียงถัง พูดเสียงเบา: "มีคนให้ฉันเอาอันนี้มาให้เธอ"
เจียงถังเห็นว่าบนถุงมีโน้ตสีชมพูติดอยู่ มีข้อความเขียนด้วยปากกาสีดำ: "กินข้าวให้ดีๆ"
เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว เห็นเสิ่นซิวเหนียนยืนอยู่ที่ตำแหน่งหนึ่งร้อยเมตร กำลังมองเธออยู่
เธอเม้มปาก กลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นในตา แล้วรีบก้มหน้าลง
เธอพูดกับเด็กผู้หญิงคนนั้น: "ขอบใจนะ"
"ไม่เป็นไร" เด็กผู้หญิงลังเลอยู่สองสามวินาที แล้วถามเธอ: "พวกเธอทะเลาะกันเหรอ?"
คนในโรงอาหารก็อยากรู้อะไรทำนองเดียวกัน พวกเธอทะเลาะกันเหรอ?
ทะเลาะกันได้ แต่ห้ามบอกเลิกเด็ดขาด!
ความสัมพันธ์ของเจียงถังและเสิ่นซิวเหนียน คนที่มุงดูดราม่าอย่างพวกเขาทุ่มเทเวลาและความรู้สึกลงไป ไม่น้อยไปกว่าพวกเขาสองคนเลย!
ตอนที่พวกเขาจิ้นคู่กันเนี่ย จริงใจที่สุดเลย ถ้าเหนียนเหนียนโหย่วถังต้องจบแบบไม่มีความสุข พวกเขาจะร้องไห้จริง ๆ นะ