เซี่ยมี่มองลูกเต๋าที่หยุดกลิ้งแล้ว สีหน้าครุ่นคิดขึ้นมาเล็กน้อย
......
“ติ๊งต่อง~”
เสียงกริ่งดังขึ้น เฉิงเหยาใช้สายตาห้ามพี่เลี้ยงที่กำลังจะเดินเข้าไป แล้วลุกขึ้นไปเปิดประตูด้วยตัวเองหลังจากดูภาพจากกล้องวงจรปิดแล้ว
“สวัสดีค่ะ ขอถามหน่อยว่าใช่บ้านคุณเฉิงเหยาหรือเปล่าคะ?”
หญิงสาวแต่งตัวเรียบง่าย สะพายกระเป๋าเป้ ใบหน้ายังมีเค้าความอ่อนเยาว์แบบนักศึกษา เพราะยังอายุน้อย ขนอ่อนบนใบหน้าจึงยิ่งขับให้ดูเด็ก แต่แววตากลับสงบนิ่งและสุขุม เธอสวมแว่นกรอบบาง ทำให้ดูเป็นสาวนักอ่านขึ้นมาอีกหน่อย
ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเด็กเรียนเก่งแน่นอน
แม้จะเห็นใบหน้าดาราที่เรียกได้ว่าคนทั่วประเทศรู้จักของเฉิงเหยา สีหน้าของเธอก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ไม่มีอาการเสียมารยาท มีเพียงความสุภาพและวางตัวดี
“ใช่ค่ะ คุณคือคุณครูเซี่ย เซี่ยมี่ใช่ไหมคะ?”
เฉิงเหยายิ้มอย่างสุภาพ ขณะเดียวกันก็มองสำรวจคุณครูสอนพิเศษคนใหม่ที่หาให้เจ้าตัวแสบของตัวเองอย่างแนบเนียน
คุณครูเซี่ยยังสาว กำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่ 4 ของมหาวิทยาลัยเอส ได้ยินว่าผลการเรียนดีเยี่ยมและได้รับการคัดเลือกให้เรียนต่อระดับบัณฑิตศึกษาแล้ว
แต่เหตุผลแท้จริงที่ทำให้เฉิงเหยาเลือกจ้างเธอมาสอนลูก ก็คือเพื่อนสนิทแนะนำอย่างเต็มที่ บอกว่าเธอสอนดี แถมยังเก็บความลับเก่ง
ต้องรู้ก่อนว่าคนดังอย่างพวกเธอให้ความสำคัญกับเรื่องความเป็นส่วนตัวในครอบครัวมาก จะปล่อยให้เรื่องในบ้านแพร่งพรายออกไปง่าย ๆ ไม่ได้เด็ดขาด