ได้ยินดังนั้น โม่หรานก็อึ้งไปทันที
เพราะตอนสืบสวนก่อนหน้านี้เพื่อระบุตัวตน เธอเคยโทรไปถามโรงพยาบาล
โรงพยาบาลแจ้งว่าเซียวเหอช่วยชีวิตไม่สำเร็จ เสียชีวิตแล้ว
เลิกคิ้วเรียวขึ้น โม่หรานมีสีหน้าที่บอกอะไรยากจะเอ่ย
“คุณคือเหยื่อเซียวเหอ?”
“ใช่ครับคุณตำรวจ ผมคือเซียวเหอ!”
......
ครู่ใหญ่ โม่หรานถึงได้สติดังเดิมอย่างขำไม่ออก
“ถ้า ถ้าคุณยังไม่ตาย คดีนี้ก็ต้องระบุเป็นเจตนาฆ่าโดยการกระทำที่ไม่สำเร็จของจางเช่าเหวิน!”
“ตามประสบการณ์ที่ผ่านมา ไม่สำเร็จก็ต้องรับโทษตั้งแต่ 10 ปีขึ้นไป ถึงจำคุกตลอดชีวิต!”
“กรุณาเซ็นเอกสารฉบับนี้ด้วย!” พูดจบ โม่หรานยื่นเอกสารให้เซียวเหอ
ไม่นาน เซียวเหอก็เซ็นชื่อตัวเองลงบนเอกสาร
หลังจากหยิบเอกสาร โม่หรานก็เหลือบมองเซียวเหออีกครั้ง ก่อนจะจากไปพร้อมกับความสงสัยในหัว
เธอรับผิดชอบคดีนี้ และได้ขอดูกล้องวงจรปิดของโรงแรม
เซียวเหอถูกชนกระเด็นไป 3 เมตร ตัวเต็มไปด้วยเลือด แต่ตอนนี้กลับมายืนต่อหน้าเธออย่างสมบูรณ์
มันเหนือความคาดหมาย เว้นแต่ว่า...
เหอะ!
ขณะที่โม่หรานจากไป เซียวเหอกำลังมองตาม เสิ่นชิงหานก็ส่งเสียงฮึดฮัดออกมา
เซียวเหอมองไปที่เสิ่นชิงหานด้วยความสงสัย เห็นเธอขยี้คิ้วเล็กน้อย
“แทบจะละเมอตามผู้หญิงคนนั้น!”
ได้ยินคำพูดที่เจือรสเปรี้ยวของเสิ่นชิงหาน ใจของเซียวเหอก็อดแปลกใจไม่ได้
เสิ่นชิงหานนี่คือ... หวง?
“เอาละ พวกเจ้ากลับออกไปเถิด!”
“ข้ามีอะไรจะบอกชิงหานเล็กน้อย!”
เสิ่นเจิ้นกั๋วช่วยเซียวเหอแก้สถานการณ์ แล้วก็โบกมือ