8ได้ยินหวังจื่อเซวียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยปาก เซียวเหอก็แสยะยิ้ม ก่อนจะหงายมือตบกลับไปหนึ่งฉาด
“แกน่ะเป็นตัวอะไร ถึงได้มีสิทธิ์พูด?”
ร่างกายของเซียวเหอหลังจากถูกคัมภีร์เสริมพลังก็มีแรงมากขึ้นไม่น้อย ฝ่ามือนี้เรียกว่าเจ็บทีเดียว
หวังจื่อเซวียนถูกตบจนปากเต็มไปด้วยเลือด
ถ้าหนักกว่านี้อีกนิด ฟันคงกระเด็นไปแล้ว
เอามือกุมปาก หวังจื่อเซวียนมองเซียวเหอด้วยความตกตะลึง
เขานึกไม่ถึงว่าไอ้ลูกหมูที่โดนจางเชี่ยนเชี่ยนบงการง่าย ๆ จะกล้าตีเขา
“แกกล้าตีฉัน?”
มองหวังจื่อเซวียนที่เอ่ยปากอย่างไม่เชื่อ เซียวเหอส่งสายตาอย่างกับมองคนปัญญาอ่อน
ตีไปแล้ว ยังจะถามอีก
“เซียวเหอ นายเกินไปแล้ว!”
“นายรีบขอโทษจื่อเซวียนเดี๋ยวนี้!”
เห็นเพื่อนชายตั้งแต่เด็กถูกตี อารมณ์ของจางเชี่ยนเชี่ยนก็จุดติดทันที มือหนึ่งประคองหวังจื่อเซวียน มือหนึ่งชี้หน้าเซียวเหอตวาด
“ไม่เป็นไรเชี่ยนเชี่ยน ไม่ต้องขอโทษฉัน เรื่องของเช่าเหวินสำคัญกว่า!”
มองท่าทางสนิทสนมของทั้งสองคนแล้วเซียวเหอก็รู้สึกขยะแขยง
“ฉันจะบอกอีกครั้ง เธออย่ามาสั่งให้ฉันทำอะไร!”
“เราไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันแล้ว การที่เธอมาเรียกร้องแบบนี้ ทำให้ภรรยาฉันเข้าใจผิดได้ง่าย ๆ!”
ถูกพูดแบบนี้ จางเชี่ยนเชี่ยนก็ยิ่งโกรธขึ้นมา
“เซียวเหอ นายอย่ามาหลอกฉัน ฉันสืบมาแล้ว!”
“เสิ่นชิงหานนั่นไม่ใช่คนธรรมดา นายไม่มีทางไต่เต้าไปเกาะเขาได้หรอก!”
“จนถึงตอนนี้ยังหลอกตัวเองอีก!”
“เซียวเหอ ฉันบอกนายนะ ตอนนี้นายรีบเซ็นหนังสือยอมความซะ!”
“แล้วก็ขอโทษจื่อเซวียน เรื่องวันนี้ถือว่าจบ ฉันจะไม่เอ่ยถึงอีก!”