"ไม่จำเป็น ขอแค่ยืมเข็มเงินของท่านมาใช้ก็พอ!"
เมื่อแน่ใจแล้วว่าคัมภีร์ล้ำค่าไม่มีปัญหา เซียวเหอก็ย่อมมั่นใจในตัวเอง
ศิษย์ของจอมเทพแพทย์ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาทันที
"ไม่มีแม้แต่อุปกรณ์แพทย์ ยังจะฝันรักษาคนป่วยอีก!"
จอมเทพแพทย์ฟังคำศิษย์แล้วก็ยิ้มเยาะ ไม่ได้พูดจาเย้ยหยันอะไร เพียงแต่ยื่นเข็มเงินให้
"เข็มเงินชุดนี้ของข้า เป็นมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษหมอหลวง อย่าว่าแต่ยืมเลย ถ้าเจ้ารักษาคนหายจริง ข้ายกให้เลยก็ได้!"
รับเข็มเงินมา เซียวเหอมองไปที่เสิ่นชิงหานแล้วพยักหน้า บอกให้อีกฝ่ายวางใจ
เสิ่นชิงหานคล้ายจะเอ่ยปาก อยากห้ามเซียวเหอ แต่เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของเซียวเหอ ในใจก็มีความรู้สึกวางใจขึ้นมาอย่างหนึ่ง
ดึงเข็มเงินออกมาเล่มหนึ่ง เซียวเหอเตรียมแทงเข็มตามที่คัมภีร์บันทึกไว้
"ขอบอกไว้ก่อนนะ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้าต้องรับผิดชอบเอง!" จอมเทพแพทย์รอดูอยู่ แล้วเสริมขึ้นประโยคหนึ่ง
เสิ่นหลงหู่ก็เสริมด้วยว่า "ไอ้หนู ข้าบอกเจ้าไว้เลย ถ้าพ่อข้าเป็นอะไรไปจริง ๆ เจ้าคิดถึงผลที่จะตามมาด้วย!"
มองปราดไปที่สองคนนั้น เซียวเหอลงเข็มโดยตรง
เหอกู่ ฉวีฉือ เทียนซู... เซียวเหอลงเข็มไปหกเล่มติดต่อกันตามบันทึกในคัมภีร์
ดูท่วงท่าของเซียวเหอ สีหน้าของจอมเทพแพทย์เผยความแปลกประหลาดออกมาแวบหนึ่ง
เซียวเหอหาจุดฝังเข็มได้แม่นยำมาก แต่ท่วงท่าของเขากลับเหมือนนักศึกษาแพทย์แผนจีนที่เพิ่งเริ่มเรียน เก้กังและอ่อนหัด
พักหายใจครู่หนึ่ง เซียวเหอลงเข็มอีกสามเล่ม
?
เห็นเข็มสามเล่มต่อมา ความแปลกประหลาดบนใบหน้าจอมเทพแพทย์หายไป เปลี่ยนเป็นตกตะลึงทีละน้อย
รูม่านตาหด สายตาหรี่ลง จ้องเขม็งไปที่เข็มเงิน