แม่เซียวยังไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นเจ้าหน้าแผลเป็นฝั่งตรงข้ามถูกเตะกระเด็นออกไป
เสียงทึบดัง บึ้ม เจ้าหน้าแผลเป็นกระแทกกำแพง ปูนกะเทาะหลุดเป็นแผ่น
กุมหัวลุกขึ้นโซเซ เจ้าหน้าแผลเป็นมองเซียวเหอด้วยความเหลือเชื่อ
รถสิบล้อมาจากไหนวะ!
เมื่อกี้โดนเตะทีเดียวเกือบได้ไปเจอทวดแล้ว
“แกเป็นใครวะ!”
เห็นหยุนฉี่เต็มไปด้วยกลิ่นอายนักฆ่า เจ้าหน้าแผลเป็นยังไม่กล้าสั่งลงมือทันที
“ลูก อย่าใจร้อน แม่ไม่เป็นไร!”
เห็นเจ้าหน้าแผลเป็นเดือดดาล แม่เซียวกลัวลูกจะอันตราย จึงรีบขวางหน้าเซียวเหอ
ได้ยินที่แม่เซียวเรียก เจ้าหน้าแผลเป็นก็ชะงักไป
พวกเขาถูกหวังเฟิ่งเสียจ้างมา เพื่อเอาใบให้อภัยจากแม่เซียวเรื่องที่จางเช่าเหวินขับรถชนเซียวเหอ
แต่นี่... เจ้านี่ไม่ตาย?
“บัดซบ จัดการมัน!”
“ฉันนึกว่าใคร!”
ตั้งสติได้ เจ้าหน้าแผลเป็นก็ไม่หวาดกลัวอีก พลางกุมหัวที่ยังอื้ออึงอยู่สั่งการ
ตามคำสั่งของเจ้าหน้าแผลเป็น ทุกคนในห้องก็ขยับตัว พุ่งเข้าใส่เซียวเหอ
ไม่ลังเล เซียวเหอดึงแม่ไว้ข้างหลัง ตาแดงก่ำ
รังแกเขา เหยียดหยามเขา เขายังมีขีดจำกัด มีเส้นต้านทาน
แต่ถ้ารังแกถึงพ่อแม่ของเขา ไม่มีเส้นต้านทาน ใครแตะเกล็ดมังกรกลับต้องตาย!
มองกระบองที่ฟาดมา เซียวเหอเอี้ยวตัวหลบ แล้วชกออกไปหนึ่งหมัด
แค่หมัดเดียว ชายที่ฟาดกระบองมาก็คุกเข่าลงกับพื้น มือกุมท้อง น้ำมูกน้ำตาไหลพราก