"เธอคือหัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาของสำนักงานตำรวจเจียงเฉิง ฉายาสาวดอกไม้งามแห่งเจียงเฉิง!"
"ภูมิหลังลึกซึ้งมาก แม้แต่ท่านหลงเจอก็ยังต้องเกรงใจ!"
"เซียวเหอรู้จักกับเธอ แกอยากนอนอยู่ในคุกจนแก่เลยรึไง!"
ฟังคำพูดของพี่ใหญ่สวีซานจบ ไอ้หนุ่มนั่นก็หุบเก๋ากี้ทันที
"จากนี้ไปเจอแม่เสือตัวนี้ ต้องทำตัวนอบน้อมเข้าไว้ ไม่งั้นก็หลบไปให้ไกล ๆ!"
"เข้าใจแล้วพี่ใหญ่ งั้นพวกเราไปไหนต่อครับ?"
"ไปไหน? ไปตามที่แม่เสือสั่งน่ะสิ ไปคิดบัญชีกับหวังเฟิ่งเสีย!" พูดพลางสวีซานก็ฉายแววเคียดแค้นในแววตา
ชั้นบน โม่หรานกับเซียวเหอกำลังคุยรายละเอียดอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น
เธอกลับไปที่สถานีตำรวจแล้วดูกล้องวงจรปิดซ้ำหลายรอบ ยืนยันว่าเซียวเหอบาดเจ็บไม่น้อย
แต่เซียวเหอยืนกรานว่าตัวเองไม่เป็นไร
"เซียวเหอ คุณไม่ได้พูดความจริง!"
เซียวเหอเองก็จนใจไม่น้อย
ทำไมโม่หรานถึงตามรังควานแต่เขา ทั้งที่เขาเป็นเหยื่อแท้ ๆ
ตามหลักแล้ว เจ้าหน้าที่รัฐชอบให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กกลายเป็นไม่มีเรื่อง ดีที่สุดคือปิดคดีได้ง่าย ๆ ไม่ใช่หรอกรึ?
"คุณตำรวจมอ ผมขอบคุณที่คุณรับผิดชอบนะ แต่ผมไม่เป็นไรจริง ๆ!"
"ฉันถามโรงพยาบาลมาแล้ว ตอนนั้นพวกเขาออกใบแจ้งเสียชีวิตให้คุณเรียบร้อย!"
โม่หรานหรี่ตาลงนิดนึง จ้องมองเซียวเหอไม่กะพริบ
"ถ้าผมบอกว่าผมเจอเซียน เซียนช่วยผมไว้ คุณเชื่อไหม?"
เซียวเหอจนปัญญาจริง ๆ จึงตีโพยตีพายตอบไป
"คุณเคยฝึกวรยุทธ์มาก่อนรึเปล่า?"