ในดวงตาของหลงจือเหยามีรอยยิ้มวาบขึ้นมา ยิ่งรู้สึกชื่นชอบเซียวเหอมากขึ้นเรื่อย ๆ
เขาได้ยินในโทรศัพท์ว่าเซียวเหอจัดการอาปาวจนสลบไปด้วยหมัดเดียว จึงเกิดความตั้งใจจะดึงตัวมาเป็นพวก
เขาขาดคนแบบนี้อยู่พอดี
"ผมได้ยินว่าคุณเซียวทำงานอยู่ที่บริษัทเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง!"
"ผมคิดว่าแบบนี้มันฝังพรสวรรค์ของคุณเซียวไปเปล่า ๆ!"
"ไม่ทราบว่าคุณเซียวสนใจมาที่บริษัทของผมไหม!"
"เงินเดือนจะเท่าไหร่ คุณเซียวเรียกได้เลย!"
"สวัสดิการก็ให้คุณเซียวเรียกได้เลย!"
ส่ายหัวไปมา เซียวเหอแสร้งทำเป็นเสียดาย
"ขอโทษด้วยครับท่านหลง ผมเพิ่งไปสมัครงานที่บริษัทใหญ่แห่งหนึ่งเสร็จ!"
"ผมกำลังจะกลับไปยื่นใบลาออกที่บริษัทเดิมพรุ่งนี้เช้า!"
พอได้ยินว่าเซียวเหอปฏิเสธทันทีโดยไม่คิดเลย หลงจือเหยาก็มีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดี
"ถงถง รินชาให้คุณเซียวสิ"
มองไปที่ถ้วยชา เซียวเหอก็อดไม่ได้ที่จะเผยแววสงสัย
เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะวางยา เลยไม่ได้ดื่มชานั่น แล้วที่บอกว่าให้รินชาเนี่ย...
ตอนที่เซียวเหอกำลังงุนงงอยู่นั่นเอง ก็เห็นสาวใช้รินชาที่สวมกี่เพ้าขยับมาเอนตัวลงในอ้อมกอดของเซียวเหอโดยตรง
?
"คุณเซียว เชิญดื่มชาค่ะ!"
พูดพลาง ถงถงซึ่งเอนในอ้อมกอดของเซียวเหอก็ยกถ้วยชาขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ต่อให้ตีเซียวเหอให้ตาย เขาก็ไม่มีทางคิดเลยว่าจะเป็นการรินชาแบบนี้
กระตุกมุมปาก เซียวเหอรีบผลักถงถงที่อยู่ในอ้อมกอดออกไป
สุราหญิงงามมีพิษร้ายสุดใจ
เขาไม่อยากตายในอ้อมอกหญิงงามหรอก
"ผมขอน้อมรับน้ำใจของท่านหลง!"
"ผมแค่..."
วินาทีถัดมา ก็เห็นถงถงในชุดกี่เพ้าเริ่มปลดกระดุมทีละเม็ด