"จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้อยากหาเรื่องพวกนายหรอกนะ แต่พวกนายจะลงมือเองนี่!"
"เฮ้อ!"
"เอาอย่างนี้แล้วกัน ตอนนี้พวกนายโทรหาเสิ่นหลงหู่หน่อย"
"เขาไม่ใช่จะเอามือฉันสองข้างหรอกเหรอ งั้นให้เขาหักมือตัวเองหนึ่งข้าง ฉันจะปล่อยพวกนายไป!"
"เป็นไง?"
มองดูพวกนั้นที่กำลังหวาดกลัว เซียวเหอเอ่ยอย่างเรียบ ๆ
เขาได้ให้โอกาสไปแล้ว แต่พวกมันก็ยังจะลองดี
ผู้ใหญ่แล้วก็ต้องรับผิดชอบการตัดสินใจของตัวเอง
คราวนี้คนที่เป็นหัวหน้าก็ไม่กล้าลังเลอีกแล้ว
รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรออกทันที
"พี่ใหญ่ พี่...พี่เป้าถูกทำร้าย!"
"อีกฝ่ายรับมือยาก เขาบอกจะให้เสิ่นหลงหู่หักมือหนึ่งข้างถึงจะปล่อยพวกเรา!"
พักใหญ่ หัวหน้าพวกนั้นถึงวางสาย
"พี่ ผม...พวกพี่ใหญ่บอกว่าอยากเชิญพี่ไปนั่งคุยด้วย!"
ได้ยินคำนี้ เซียวเหอก็ยิ้ม
คิดว่าเขาโง่หรือไง!
ถึงเขาจะสืบทอดวิชามา แต่ก็ไม่ใช่เป็นเซียนหรอกนะ
อาวุธที่เห็นหลบง่าย อาวุธที่ซ่อนป้องกันยาก ถ้าไปงานเลี้ยงหงเหมินแล้วถูกเขาจับเหมือนเต่าในไห จู่ ๆ ก็โดนลอบยิงขึ้นมาจะทำยังไง
กำลังจะพูดขึ้น โทรศัพท์ของคนนั้นก็ดังขึ้นมาอีก
รับสายแล้วพูดสองสามประโยค คนนั้นรีบมองมาทางเซียวเหอ
"พวกพี่อยากพูดกับพี่สองประโยค พี่!"
คนนั้นกลัวเซียวเหอแล้ว แม้แต่พูดก็ยังขออนุญาต
ได้คำอนุญาตแล้ว คนนั้นถึงค่อย ๆ เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง แล้วยื่นโทรศัพท์ใส่มือของเซียวเหอ