ตอนที่จอมเทพแพทย์เพิ่งเริ่มรักษาเขาในครั้งแรก ก็เสียเวลาไปมากทีเดียวกว่าจะระบุอาการได้
หลังจากนั้นก็ต้องลองวิธีต่าง ๆ อยู่นาน ถึงได้มีวิธีสยบพิษพันมังกรได้อย่างคงเส้นคงวา
ทว่าเซียวเหอคนนี้ แค่มองปราดเดียวก็รู้?
ต่อจากนั้น ทุกคนต่างกลั้นหายใจยืนนิ่ง จอมเทพแพทย์เองก็เบิกตากว้าง ไม่กล้าพลาดแม้แต่น้อย
เข็มแล้วเข็มเล่า เซียวเหอปักต่อเนื่องสามเข็ม
เข็มสุดท้าย เซียวเหอปักลงบนปลายนิ้วของหลงจือเหยา
ยั้งมือครู่หนึ่ง เซียวเหอก็ดึงเข็มเงินออกมา
ชั่วขณะที่ดึงออก เลือดดำสองสามหยดก็หยดลงมาด้วย
“ก่อนหน้านี้คุณก็ปล่อยเลือดให้เขาเหมือนกันใช่ไหม”
ระหว่างเช็ดเข็มเงิน เซียวเหอก็ถามจอมเทพแพทย์ไปด้วย
“ถูกต้องครับอาจารย์!”
“แต่ว่าผมปล่อยเลือดให้ท่านหลงเยอะกว่ามาก โทษฐานความสามารถทางการแพทย์ของผมอ่อนด้อยเอง”
เซียวเหอพยักหน้า แล้วก็ชี้แนะจอมเทพแพทย์ นับว่าสมกับการที่อีกฝ่ายเอ่ยปากเรียกอาจารย์ไม่หยุด
หลังจากฟังคำของเซียวเหอจบ จอมเทพแพทย์ก็รู้แจ้งในบัดดล
“ต้องเป็นอาจารย์นี่แหละ ขอบคุณอาจารย์ที่ชี้แนะครับ!”
ขณะนั้น หลงจือเหยาตกตะลึงจนเกินจะบรรยาย
หลังจากเลือดไม่กี่หยดนั้นออกมา เขาก็รู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ตอนนั้นทุกครั้งที่จอมเทพแพทย์ปล่อยเลือดให้เขาเสร็จ เขาจะมีช่วงอ่อนล้าพักหนึ่ง แล้วยังต้องกินยาแก้บำรุงเลือดที่จอมเทพแพทย์จัดให้ กว่าจะฟื้นตัวได้ก็ปาเข้าไปหนึ่งวัน
แต่นี่เซียวเหอ...