ไม่นาน เซียวเหอก็ตามเสิ่นชิงหานมาที่ห้องทำงาน
เสิ่นชิงหานยื่นน้ำให้เซียวเหอขวดหนึ่ง แล้วหยิบบัตรธนาคารออกมาจากลิ้นชัก
“ในนี้มีหนึ่งล้าน!”
เห็นดังนั้น เซียวเหอก็ชะงักไป
“ไม่ต้องหรอกครับ ประธานเสิ่น!”
เสิ่นชิงหานไม่พูดอะไร ยัดบัตรใส่มือเซียวเหอโดยตรง
“ไม่ได้ ต้องรับไว้!”
“ถ้าไม่รับเงิน แล้วจะทำงานอย่างจริงจังได้ยังไง?”
ทำงาน?
ได้ยินคำนี้ เซียวเหออดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าสงสัย
“งานอะไรครับ?”
“คุณแต่งงานกับฉันต่อหน้าคุณตาก็ถือว่าจบแล้วงั้นเหรอ?” เสิ่นชิงหานนั่งลงบนเก้าอี้ เลิกคิ้วพูด
“เมื่อคืนคุณตายังโทรมาสั่งฉันเลยว่า คืนนี้ต้องพาคุณไปกินข้าวครอบครัว บอกว่าต้องขอบคุณคุณ!”
“ยังให้ฉันหางานในบริษัทให้คุณด้วย!”
“ประธานเสิ่น ไม่จำเป็นมั้งครับ!” เซียวเหอพูดอย่างลังเล ทั้งเงินทั้งงาน ทำให้เขารู้สึกเกรงใจที่จะรับ
เพราะครั้งนี้ที่รอดชีวิตมาได้ ก็เพราะแหวนหยกวงนั้นของเสิ่นเจิ้นกั๋ว
ถ้าจะบอกว่าต้องขอบคุณ ก็ต้องเป็นเขาที่ขอบคุณเสิ่นเจิ้นกั๋ว
“ฉันไม่สน คุณตาสั่งมาแล้ว!”
“คุณต้องเล่นละครกับฉันให้จบ”
“ไม่งั้น... ฉันจะแจ้งตำรวจ เรื่องที่คุณเห็นร่างฉัน ยังไม่ได้คิดบัญชีกันเลย!”
เห็นเสิ่นชิงหานยกเรื่องนี้ขึ้นมาอีก เซียวเหอก็จนปัญญา
“ก็ได้ครับ แต่ประธานเสิ่น เรื่องงานอาจยังไม่รีบ!”
“ผมต้องไปลาออกจากงานเดิมก่อน!”