“ไม่ใช่ครับ คุณเสิ่น เรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานมันคนละส่วนกัน!”
“เรื่องส่วนตัวก็คือเรื่องระหว่างผมกับเซียวเหอ เรื่องงานก็คือเรื่องระหว่างผมกับคุณ กับชิงไห่อินเตอร์เนชั่นแนล!”
“เรื่องส่วนตัวไม่ควรเอามาเกี่ยวพันกับเรื่องงานนะครับ!”
หวังจื่อเซวียนไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ หรอก
มาถึงขั้นนี้แล้ว เพื่อให้ได้งานนี้ เขาทุ่มเทไปมากมาย
ถึงจะต้องเสียหน้า เขาก็จะต้องได้งานนี้มาให้ได้
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นชิงหานก็หัวเราะเย้ย
“ฉันบอกไปแล้ว ว่าคุณไม่เหมาะ เชิญกลับไปได้!”
“พาตัวเขาออกไปจากชิงไห่!”
เมื่อได้ยินคำสั่ง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนก็เดินเข้ามาจับตัวหวังจื่อเซวียนทันที พร้อมจะพาตัวออกไป
หวังจื่อเซวียนร้อนรน ดิ้นรนพลางตะโกนลั่น
“คุณเสิ่น คุณจะไม่ให้โอกาสผมสักครั้งเลยหรือไง?”
“คุณจะดูถูกผมที่เป็นคนมีความสามารถ ทำกำไรให้บริษัทได้มหาศาล เพียงเพราะเขาเนี่ยนะ?”
“ถ้าชิงไห่อยู่ภายใต้การบริหารแบบนี้ของคุณ ต่อไปต้องตกต่ำแน่!”
เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงหานก็ยิ้มเหยียดหยาม
“เพื่อเซียวเหอ ฉันยินดี!”
คำพูดสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว ทำให้หวังจื่อเซวียนหมดหวังโดยสิ้นเชิง
เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเสิ่นชิงหานถึงแน่วแน่เพื่อเซียวเหอได้ถึงขนาดนี้
“แล้วก็ เรซูเม่ของคุณฉบับนี้มีปัญหาแน่ ฉันจะให้คนไปสอบสวนให้ละเอียด”
“ถ้าฉันตรวจพบอะไรขึ้นมาจริง ๆ คุณก็ไม่ต้องคิดอยู่ในเจียงเฉิงต่อไป!”
ในขณะที่หวังจื่อเซวียนกำลังถูก รปภ. จับตัวออกจากออฟฟิศ เสิ่นชิงหานก็พูดเสริมอีกประโยค