"นี่นายเลือกเองไม่ใช่เหรอ?"
"จางเชี่ยนเชี่ยน ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจนะ ว่าเราสองคนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว"
"ไม่ใช่แค่นั้น เรื่องที่เธอข่มขู่แม่ฉันยังไม่จบหรอก!"
จางเชี่ยนเชี่ยนฟังออกว่าเซียวเหอกำลังจะวางสาย จึงรีบพูดว่า "ฉันรู้ว่าฉันผิดต่อนาย!"
"แต่ตอนนี้ฉันหาทางกลับไม่เจอจริง ๆ หนาวจะแย่แล้ว!"
"ฉันยืมโทรศัพท์ชาวบ้านมาโทรนะ!"
"ฉันขอโทษนาย ให้โอกาสฉัน..."
ยังไม่ทันที่จางเชี่ยนเชี่ยนจะพูดจบ เซียวเหอก็กดวางสาย
แล้วบล็อกเบอร์นั้นเข้าบัญชีดำทันที เซียวเหอถ่มน้ำลายอย่างรังเกียจแล้วสบถ
"วัวหายถึงจะล้อมคอก!"
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซียวเหอกลัวว่าอีกฝ่ายจะไปหาโทรศัพท์เบอร์อื่นโทรมาอีก ก็เลยปิดเครื่องมือถือแล้วเริ่มฝึกฝนวิชา
เช้าวันต่อมา เซียวเหออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ลงไปชั้นล่าง
ไปรับเสิ่นชิงหานก่อน แล้วค่อยไปลาออกจากบริษัท
ถึงตอนนั้นก็ได้นั่งกินนอนกินกับเสิ่นชิงหานอย่างเต็มตัวแล้ว
"เซียวเหอ!"
เพิ่งถึงประตูทางออกชั้นล่าง ก็มีร่างหนึ่งพุ่งออกมา ทำเอาเซียวเหอสะดุ้ง
"นี่เธอเป็นตังเมหรือไง สิงไม่เลิกเลยนะ!"
เมื่อเห็นสภาพมอมแมมของจางเชี่ยนเชี่ยน เซียวเหอก็อดด่าไม่ได้
"ไม่ใช่แบบนั้นนะเซียวเหอ ฟังฉันอธิบายก่อน!"
"ฉัน ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ขอให้นายให้อภัยหรอก แค่ขอให้นายฟังฉันพูดให้จบ!"
"หวังจื่อเซวียนมันไม่ใช่คน ตอนนั้นฉันมันตาบอดไปเอง!"
"นายให้อภัยฉันเถอะ!"
เซียวเหอฟังไม่ไหวแล้ว ผลักจางเชี่ยนเชี่ยนออกอย่างแรงทีหนึ่ง
"จางเชี่ยนเชี่ยน ฉันไม่ตบผู้หญิง แต่เธออย่าท้าฉันนะ!"
"เรื่องไร้สาระของเธอฉันไม่อยากฟังแม้แต่คำเดียว!"
"ไสหัวไปซะ อย่าให้เมียฉันเข้าใจผิดเชียว!"