“พาคน 40 คนไปก่อกวนรอบนอกฐานที่มั่น”
“ล่อพวกญี่ปุ่นเข้าไปในหุบเขานั่น”
“ฉันจะพาคนที่เหลือไปซุ่มโจมตีที่นั่นล่วงหน้า พอพวกมันเข้าวงล้อมก็เปิดฉากยิง”
เติ้งเฉินไม่ลังเล ตอบสั้น ๆ เพียงคำเดียว
“ได้”
พูดจบเขาก็เสริมขึ้นอีกประโยค น้ำเสียงสงบนิ่งแต่หนักแน่น
“ผู้บังคับกองพัน ทหารใต้บังคับบัญชาของผมแม้อาวุธจะสู้ทหารกรมทหารใหม่ที่สองของพวกท่านไม่ได้ แต่ถ้าพูดถึงการรบ ท่านวางใจได้เต็มร้อย”
“พวกเขารู้ว่าต้องก่อกวนยังไง และรู้ว่าควรถอยตอนไหน ไม่มีทางล่อพวกญี่ปุ่นไปผิดทางแน่”
โจวเทียนหยางมองเขาแล้วพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ
หลังจากทั้งคู่ลงจากโขดหิน ต่างก็แยกย้ายไปจัดการตามหน้าที่
หมาหย่งนำหมวดคุ้มกันไปผสมกับกำลังของเติ้งเฉิน แล้วเริ่มทยอยเคลื่อนพลไปยังหุบเขา
ทหารกว่าสามร้อยนายแยกย้ายกันไปอย่างเงียบเชียบในหุบเขาระหว่างภูเขา เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วไปตามเงาของไหล่เขาและร่องหุบ มุ่งหน้าเข้าใกล้พื้นที่ซุ่มโจมตีที่กำหนดไว้
เติ้งเฉินทิ้งคนไว้ 40 นายในป่า
เขายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา กวาดตามองใบหน้าทีละคน ก่อนจะนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
“ตามฉันมา ไปยิงก่อกวนรอบนอกฐานที่มั่นสักสองสามนัด”
“ยิงเสร็จแล้วก็รีบหนี ห้ามหันกลับไปมอง”
“แค่ล่อพวกญี่ปุ่นเข้าไปในหุบเขานั่นก็พอ ที่เหลือปล่อยให้ผู้บังคับกองพันจัดการ”
ไม่มีใครถาม ไม่มีใครพูดมาก ทหารทั้ง 40 นายขยับตัวแทบจะทันทีที่เติ้งเฉินพูดจบ
พวกเขาเคลื่อนไหวรวดเร็ว แต่ไร้เสียงส่วนเกินแม้แต่น้อย