ไม่ถึง 20 นาที
ทหารกว่าหนึ่งพันนายจากกองพันที่สามก็รวมพลกันเสร็จที่ปากหมู่บ้าน
พันโทฟุกุดะนั่งอยู่บนหลังม้า กวาดตามองเหล่าทหารที่เข้าแถวเป็นระเบียบ
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น
“ออกเดินทาง”
จากนั้นกองกำลังก็เคลื่อนขบวนออกไปอย่างไร้เสียง
ทหารกว่าหนึ่งพันนายเรียงแถวเป็นสองแนว เคลื่อนมุ่งหน้าไปทางหุบเขาลวี่กู่ตามเส้นทางภูเขาในความมืด
นากาจิมะ นาโอกิยืนอยู่ที่ปากหมู่บ้าน มองส่งกองกำลังขบวนนั้นจนลับหายไปท่ามกลางเงาภูเขาไกลออกไป
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ผ่อนออก ก่อนหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบ้าน
พันเอกโอโนะยังอยู่ในบ้าน เขาก้มตัวอยู่หน้าแผนที่ยุทธการบนโต๊ะ ดินสอในมือหมุนเล่นเบา ๆ
สายตาของเขาค่อย ๆ เลื่อนจากตำแหน่งหุบเขาลวี่กู่ลงไปทางใต้
ไล่ไปตามถนนจนถึงเขตป้องกันของกรมทหารที่ 772 และกรมทหารใหม่ที่หนึ่ง ก่อนหยุดลงตรงบริเวณที่มีสัญลักษณ์กำกับไว้อย่างหนาแน่น
“ลองบอกความเห็นของนายมาสิ”
นากาจิมะ นาโอกิเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ
“การกวาดล้างครั้งนี้จะดำเนินต่อไปไหม?”
พันเอกโอโนะยืดตัวขึ้น เดินกลับมานั่งที่โต๊ะ
เขาไม่ได้ตอบทันที เพียงก้มหน้าเงียบไปครู่หนึ่ง
ราวกับกำลังไล่พิจารณาความเป็นไปได้ต่าง ๆ ในหัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้น
“ตามแผนเดิม เป้าหมายของการกวาดล้างครั้งนี้คือหมู่บ้านหลายแห่งในเขตป้องกันของกองพลน้อยที่ 386 โดยเน้นโจมตีกรมทหารที่ 772”
“แต่ตอนนี้สถานการณ์ของเราไม่เหมือนเมื่อวานแล้ว”