“ตอนนั้นพวกเขากำลังรุกลงใต้ อยู่ห่างจากหุบเขาลวี่กู่ไปทางเหนือราว 10 ลี้”
“ตามแผน พวกเขาควรเข้าสู่เขตรอบนอกแนวป้องกันของกองพลน้อยที่ 386 ในช่วงบ่ายวันนี้”
อุเมซุ โยชิจิโรลุกขึ้น เดินไปยังแผนที่ยุทธการที่แขวนอยู่บนผนัง สายตาจับจ้องตำแหน่งหุบเขาลวี่กู่
นิ้วของเขาเคลื่อนช้า ๆ ไปบนแผนที่
จากหุบเขาลวี่กู่ลากลงใต้ไปตามถนน ก่อนหยุดตรงขอบแนวป้องกันของกองพลน้อยที่ 386
เขานิ่งเงียบอยู่นาน
“กรมทหารที่ 69 ล่ะ?”
“กรมทหารที่ 69 ยังติดต่อได้ตามปกติ ตอนนี้กำลังปะทะกับกรมทหารที่ 772 ทางด้านหน้า สถานการณ์ยังมั่นคงครับ”
อุเมซุ โยชิจิโรเคาะนิ้วลงบนแผนที่เบา ๆ สองครั้ง หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง
“กรมทหารที่มีกำลังเต็มอัตรา มากกว่าสามพันนาย จู่ ๆ ก็ขาดการติดต่อ ติดต่อไม่ได้แม้แต่สัญญาณเดียว”
“คิดว่านี่หมายความว่ายังไง?”
ลูกกระเดือกของพันโทนากาจิมะขยับขึ้นลงครั้งหนึ่ง
“ท่านผู้บัญชาการ จากสถานการณ์ตอนนี้ กรมทหารที่ 107 น่าจะเผชิญเหตุได้สามแบบครับ”
“อย่างแรก ถูกกำลังหลักของกองพลน้อยที่ 386 สกัดกั้นอย่างหนัก อุปกรณ์สื่อสารถูกทำลายระหว่างการสู้รบ”
“อย่างที่สอง เข้าไปในพื้นที่ซึ่งภูมิประเทศทุรกันดารอย่างยิ่ง สัญญาณวิทยุถูกภูมิประเทศขวางกั้น”
“อย่างที่สาม ซึ่งเป็นกรณีเลวร้ายที่สุด พวกเขาอาจถูกกวาดล้างหรือเสียหายหนัก กำลังพลที่เหลือกำลังถอนกำลังอยู่”
“นายเอนเอียงไปทางข้อไหน?”
“ท่านผู้บัญชาการ จากรูปแบบการบัญชาการของผู้บังคับการอันเป้ยและระดับการฝึกของกองกำลัง ผมไม่คิดว่าพวกเขาจะขาดการติดต่อเกินหนึ่งชั่วโมงเพียงเพราะภูมิประเทศขวางกั้นครับ”