คนในห้องต่างพยักหน้า
ไม่มีใครคัดค้าน และไม่จำเป็นต้องหารือกันต่อ
รองผู้บัญชาการใหญ่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาทอดออกไปนอกหน้าต่าง
“เอาละ วันนี้พอแค่นี้”
“เหล่าหลิว พอกลับไปแล้วรีบสืบสถานการณ์โดยละเอียดของกรมทหารใหม่ที่สองให้ชัดเจน หากต้องการให้กองบัญชาการใหญ่สนับสนุนอะไรก็แจ้งมาได้ทุกเมื่อ”
ผู้บัญชาการหลิวกับผู้แทนคณะกรรมการการเมืองลุกขึ้นยืน ทำความเคารพ
จากนั้นก็หันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไปในลานบ้าน
ไม่นานก็เลือนหายไปในราตรี
ในห้องเหลือเพียงรองผู้บัญชาการใหญ่ รองเสนาธิการ และนายทหารฝ่ายเสนาธิการอีกสองคน
รองผู้บัญชาการใหญ่ทอดสายตากลับไปยังโทรเลขบนโต๊ะ แล้วนิ่งเงียบอยู่นาน
จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น มองคนในห้องพร้อมยกมุมปากเล็กน้อย
“สหายทั้งหลาย คืนนี้นอนหลับให้สบายได้แล้ว”
รองเสนาธิการยิ้ม
“ท่านผู้บัญชาการใหญ่พูดถูก”
“พอรบครั้งนี้จบลง ขวัญกำลังใจของกองทัพเส้นทางที่แปดเราก็ไม่เหมือนเดิมแล้วจริง ๆ”
……
เมืองไท่หยวน
กองบัญชาการกองทัพที่หนึ่งของญี่ปุ่น
แผนกสื่อสาร
เวลา 19:40 น.
ร้อยตรีซาโตะ นายทหารสื่อสารเวร นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานริมหน้าต่าง
ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ เงียบสงบจนชวนให้รู้สึกง่วง
ร้อยตรีซาโตะขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตามระเบียบ ทุกกรมทหารต้องรายงานตำแหน่งต่อกองบัญชาการทุก ๆ 5 ชั่วโมง
นี่เป็นข้อบังคับที่ใช้มาตั้งแต่เริ่มสงคราม ไม่ว่าจะฝนตกหรือแดดออกก็ต้องปฏิบัติตาม และไม่เคยขาดแม้แต่ครั้งเดียว