ผู้บังคับการเฉินนิ่งเงียบอยู่ในความมืดเป็นเวลานาน
จากนั้นก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้า ๆ
“เรื่องนี้ต้องรีบรายงานไปยังกองบัญชาการ ให้บรรดาผู้นำที่นั่นได้ดีใจกันด้วย”
ผู้แทนคณะกรรมการการเมืองหวังรับคำ ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้อง
เดินไปได้สองก้าวก็หยุด หันกลับมา
“เหล่าเฉิน นายว่าทางกองบัญชาการพอได้ยินข่าวนี้แล้วจะมีปฏิกิริยายังไง?”
มุมปากของผู้บังคับการเฉินยกขึ้นในที่สุด เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง
“ผู้นำหลายท่านคงดีใจจนแทบคลั่งแน่”
ผู้แทนคณะกรรมการการเมืองหวังก็ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วหันหลังเดินเข้าห้องไป
ผู้บังคับการเฉินนั่งอยู่ในลานเพียงลำพัง มองแนวเทือกเขาไท่หางที่ถูกความมืดกลืนหายไปจนหมด
เขานั่งนิ่งอยู่ในความมืดเป็นเวลานาน
เขานึกถึงตอนโจวเทียนหยางมารายงานตัวที่กองบัญชาการกองพลเป็นครั้งแรก
เวลาผ่านไปหลายเดือนแล้ว
ชายหนุ่มคนนั้นพาคนของเขากว่าร้อยยี่สิบคน ฝ่าฟันมาจนถึงวันนี้ ทั้งยังกวาดล้างกรมทหารญี่ปุ่นได้ทั้งกรม
ผู้บังคับการเฉินผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ในความมืด
“เทียนหยางเอ๋ย เทียนหยาง ศึกนี้ทำได้ดีมาก”
เขาพึมพำเสียงเบา ราวกับพูดให้ตัวเองฟัง
จากนั้นก็ลุกขึ้น เดินเข้าไปในห้อง
เช้าวันต่อมา
ฟ้าเพิ่งสาง ผู้บังคับการเฉินก็ตื่นแล้ว
ตอนเขาผลักประตูห้องเดินออกมา ในลานก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวแล้ว
ผู้แทนคณะกรรมการการเมืองหวังกำลังนั่งยอง ๆ ล้างหน้าอยู่ข้างบ่อน้ำ พอเห็นเขาออกมา ก็ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำบนใบหน้า