ในเวลาเดียวกัน
กองบัญชาการแนวหน้ากองทัพเส้นทางที่แปด
หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ในส่วนลึกของเทือกเขาไท่หาง
วันนี้เงียบกว่าทุกวัน
ในห้องของกองบัญชาการ ตะเกียงน้ำมันถูกจุดสว่างแล้ว
รองผู้บัญชาการใหญ่นั่งอยู่หน้าโต๊ะ
บนโต๊ะตรงหน้าเขามีโทรเลขฉบับหนึ่งที่เพิ่งได้รับมา
เขาอ่านมันไปแล้วรอบหนึ่ง
ขณะนี้เอนหลังพิงเก้าอี้ สายตาจับอยู่บนกระดาษแผ่นบาง ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง หรือบางทีอาจไม่ได้คิดอะไรเลย
รองเสนาธิการนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือประคองแก้วชา ค่อย ๆ จิบน้ำ
เขาไม่ได้เร่งรัดรองผู้บัญชาการใหญ่ และไม่ได้เอ่ยถามอะไร เพียงนั่งเงียบ ๆ รอให้อีกฝ่ายพูดก่อน
ข้างกันยังมีผู้บัญชาการหลิวนั่งอยู่ เขาคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ในมือ สายตาเหลือบมองโทรเลขบนโต๊ะเป็นระยะ
ผู้แทนคณะกรรมการการเมืองนั่งอยู่ข้างผู้บัญชาการหลิว ก้มหน้าลงเล็กน้อย
ตรงมุมห้องยังมีนายทหารฝ่ายเสนาธิการอีกสองคนนั่งอยู่
บรรยากาศในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง
“ท่านผู้บัญชาการ?”
ในที่สุดผู้บัญชาการหลิวก็ทนไม่ไหว เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นที่พยายามข่มไว้แต่ก็ยังปิดไม่มิด
“ที่เขียนไว้ในโทรเลข เป็นความจริงหรือ?”
รองผู้บัญชาการใหญ่ไม่ได้ตอบทันที
เขายื่นมือหยิบโทรเลขบนโต๊ะขึ้นมาอ่านอีกครั้ง จากนั้นจึงวางลงช้า ๆ สายตากวาดมองใบหน้าของทุกคน
“เป็นความจริง”
น้ำเสียงของเขาไม่ดังนัก แต่หนักแน่นอย่างคนที่ตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“โทรเลขจากกองพลน้อยที่ 386 ระบุว่า กรมทหารใหม่ที่สองกวาดล้างกรมทหารที่ 107 แห่งกองพลน้อยทหารราบที่ 31 กองพลที่ 109 ของญี่ปุ่นจนหมด บริเวณเนินลาดทางใต้ของหุบเขาลวี่กู่”