มหาวิทยาลัยเจียงไห่
บนแท่นบรรยาย อาจารย์คนหนึ่งถือสมุดรายชื่อ กำลังขานชื่อทีละคน
“เฉินเสี่ยวอวี่?”
“มา!”
“หวังหลาน?”
“มา!”
……
เวลานี้ หวังหมิ่นหยางกำลังก้มหน้า ซ่อนมือถือไว้ในลิ้นชัก จดจ่อดูไลฟ์
แม้เขาจะสมัครไปแล้วสองครั้ง แต่สองครั้งก็ไม่ถูกเลือก แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาหยุดสนใจไลฟ์ของหานหลิงเลย
หนึ่งสองครั้งไม่ได้ งั้นก็สามสี่ครั้ง สามสี่ครั้งไม่ได้ งั้นก็ห้าหกครั้ง
เขาไม่เชื่อหรอกว่าหานหลิงจะไม่เรียกเขา
ในจอ กำลังจะเปิดศึก หัวใจของเขาพลอยตึงเครียดตามไปด้วย
ส่วนเรื่องอาจารย์กำลังขานชื่อ เขาโยนมันออกไปนอกโลกตั้งนานแล้ว
“หลี่เชิง!” เสียงขานชื่อของอาจารย์ดังขึ้นอีกครั้ง
เมื่อไม่มีใครตอบ อาจารย์จึงขมวดคิ้ว กวาดตามองทุกคนในห้อง แล้วเรียกอีกครั้ง
“หลี่เชิง!”
เมื่อเห็นว่ายังไม่มีใครตอบ สายตาอาจารย์ก็หยุดที่หวังหมิ่นหยาง เห็นเขาก้มหน้า ก็เริ่มไม่พอใจ
“หวังหมิ่นหยาง หลี่เชิงไม่มาได้ยังไง?”
ในฐานะอาจารย์ประจำชั้นของพวกเขา อาจารย์รู้ว่าหวังหมิ่นหยางกับหลี่เชิงอยู่ห้องพักเดียวกัน สนิทกันดี
ตอนนี้หลี่เชิงไม่อยู่ คนแรกที่เขานึกถึงก็คือถามหวังหมิ่นหยางนี่แหละ
แต่แล้วเขากลับพบว่า หวังหมิ่นหยางกำลังก้มหน้าทำอะไรบางอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
ตอนนี้เอง หวังหมิ่นหยางไม่ได้ยินคำพูดของอาจารย์เลย ยังคงจดจ่อดูไลฟ์
เพื่อนร่วมโต๊ะเห็นเข้า จึงรีบใช้ศอกสะกิดเขา “อาจารย์เรียกนายอยู่นะ”
หวังหมิ่นหยางถึงได้สติ ตื่นตระหนกเงยหน้าขึ้น