มหาวิทยาลัยเจียงไห่
อาจารย์และกลุ่มนักศึกษาจับจ้องหน้าจอไลฟ์ ทุกใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
พวกเขาล้วนเป็นนักศึกษา อาจารย์ผู้มีการศึกษาสูง เดิมคิดว่าเรื่องแปลกเหลือเชื่ออย่างการทะลุมิติ ระบบ จะมีอยู่เพียงในนิยายหรือละครสั้นเท่านั้น
ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เห็นกับตาในไลฟ์
พวกเขากล้ายืนยันว่าพวกทหารผีญี่ปุ่นและทหารปลอมในจอ ไม่ใช่นักแสดงประกอบที่กองถ่ายจ้างมาแน่
มีนักแสดงประกอบคนไหน เอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงเล่นละครฉากเดียว
เมื่อครู่ ภาพเลือดเนื้อกระจาย พวกเขายังเห็นติดตาอยู่เลย
ทันใดนั้น นักศึกษาคนหนึ่งลุกพรวดขึ้น ชี้นิ้วไปที่หวังหมิ่นหยางบนเวที แสร้งทำเป็นโกรธ:
“หยางจื่อ นายนี่ไม่ให้เกียรติพวกเราเลยนะ เพิ่งมาบอกเอาตอนนี้ คงอยากเป็นแบบหลี่เชิง แอบไปฆ่าผีญี่ปุ่นแหง ๆ”
ทันทีที่พูดจบ เสียงรุมสวดก็ดังลั่น พากันประณามหวังหมิ่นหยางว่าไม่รู้จักคำว่ามิตรภาพ
หวังหมิ่นหยางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนได้สติและตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้: “ถึงบอกไปก่อน พวกนายจะเชื่อไหมล่ะ”
“เชื่อหรือไม่มันเรื่องของพวกเรา แต่ไม่บอกเรา ก็เป็นความผิดของนาย”
……
อาจารย์มองห้องเรียนที่แทบจะวุ่นวายเพราะเสียงเถียงกัน เอามือลูบหน้าผาก
จบกันเขาแล้ว ถ้าไม่ดี ต่อไปในห้องคงเหลือไม่กี่คน พากันไปฆ่าผีญี่ปุ่นหมดแน่
แม้แต่ตัวเขา ตอนนี้ในใจก็มีความอยากจะไปเหมือนกัน
เขาถึงจะยืนสอนหนังสือบนแท่นให้การศึกษากับคน แต่ในกระดูกก็มีเลือดเดือดพล่านเช่นกัน
ปากทางเข้าหมู่บ้านหยางซู่
เฒ่าหวังเห็นเสียงปืนนอกหมู่บ้านเงียบแล้ว ก็รีบพาชาวบ้านกลุ่มหนึ่งอย่างระมัดระวังมาตรวจดู