กลับถึงลานบ้านที่ชาวบ้านสร้างให้หานหลิงและพวก พอมาถึงหานหลิงก็รีบออกคำสั่ง:
“จูเฉียง นายพาคนสองคนไปโรงเก็บของ เอาหมูสามชั้นตากเค็ม ใส้กรอกตากแห้ง ปลาเค็ม แล้วก็ไข่ไก่ออกมาเยอะ ๆ หน่อย จะได้ทำอาหารดี ๆ ให้พี่น้องกองโจรกินสักมื้อ”
หมูสามชั้นตากเค็ม ใส้กรอกตากแห้ง ปลาเค็ม และไข่ไก่พวกนี้ ล้วนเป็นของที่สิบห้าคนที่หานหลิงอัญเชิญมาทีหลังขนข้ามมิติมาให้
ตอนนั้นหานหลิงคิดว่าแถวนี้เก็บของสดไม่ได้ วัตถุดิบสดใหม่จะเก็บไว้กินนาน ๆ ก็ยาก เลยตั้งใจให้พวกเขาขนของที่มีประโยชน์และเก็บได้นาน ๆ ติดมาด้วย
จูเฉียงรับคำ หันตัวเดินไปจัดการ
ไม่นาน หานหลิงก็ชี้ไปยังวัตถุดิบบนเขียงแล้วว่า
“ผู้กองอู๋ สภาพเรามีจำกัด พอเอามาให้ได้ก็มีแค่นี้แหละ ให้พี่น้องอย่ารังเกียจกันนะ”
มุมปากอู๋เจ๋อกระตุก ในตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
บนเขียงมีทั้งหมูสามชั้นตากเค็ม ใส้กรอกตากแห้ง ปลาเค็ม และไข่ไก่กองพูนเป็นภูเขา ถ้านี่ยังเรียกว่าสภาพมีจำกัด แล้วของพวกเขาเรียกว่าอะไร
เขาคิดมาตลอดว่ามื้อหนึ่งก็คงมีแค่ข้าวต้มกับซาลาเปาหม่น ๆ พวกนั้น
ไม่คิดเลยว่าจะอุดมสมบูรณ์ถึงเพียงนี้
ส่วนเนื้อสัตว์ พวกเขาก็แค่ขึ้นเขาไปล่ากระต่ายป่า ไก่ป่าเป็นครั้งคราว ถ้าโชคไม่ดีก็หลายเดือนไม่ได้กลิ่นคาวเนื้อเลย
หานหลิงเห็นดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ทันที เมื่อกี้เขาพูดอะไรที่สำหรับอู๋เจ๋อและพวกแล้ว ดูเหมือนจะขี้อวดไปหน่อย
ในห้องไลฟ์ คนที่เห็นเหตุการณ์ก็ส่งแถบข้อความบนจอกันจนเลื่อนพรืด:
“สตรีมเมอร์ นายนี่มันขี้อวดสุด ๆ ของพวกนี้สำหรับเราแล้วก็เป็นของธรรมดา แต่สำหรับผู้กองอู๋กับพวกน่ะ ตรุษจีนยังไม่แน่ว่าจะได้กิน”