ปากทางเข้าหมู่บ้านหยางซู่
อู๋เจ๋อรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง พาเหล่าพลพรรคกองโจรเดินสามก้าวหันกลับมามองสองครั้ง ก่อนจะจากหมู่บ้านหยางซู่ไป
เดิมทีพวกเขามาเพื่อป้องกันไม่ให้กองทัพญี่ปุ่นมาแก้แค้น จึงมาอพยพชาวบ้าน และถ้ามีโอกาส ก็จะได้รู้จักกับวีรบุรุษผู้ต่อต้านญี่ปุ่นที่โค่นที่มั่นของผีญี่ปุ่นไปด้วย
ตอนนี้ พวกเขาได้พบวีรบุรุษแล้ว แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ การเดินทางครั้งนี้ นอกจากทุกคนจะได้อาวุธที่เหมาะสมประจำกายแล้ว ตอนขากลับ ยังได้ขนเสบียงไปอีกเป็นจำนวนมาก
"หัวหน้าหน่วย" เจียงเสี่ยวเหว่ยกระชับกระสอบข้าวบนบ่า แม้จะลำบากแต่ก็ยิ้มไม่หุบ
"ผู้นำหมู่หานนี่ใจกว้างจริง ๆ ก่อนไปยังให้เสบียงเรามากมายขนาดนี้ มีของพวกนี้แล้ว เราคงอยู่ได้อีกหลายวันเลย"
อู๋เจ๋อยิ้มขมขื่น พยักหน้า "นี่ยังน้อยไปด้วยซ้ำ"
"เมื่อกี้ไม่เห็นเหรอ ถ้าผู้นำหมู่หานไม่กลัวว่าให้ของมากไปจะเป็นภาระเรา คงให้มากกว่านี้อีก"
"พวกนายอาจไม่ได้สังเกต แต่ฉันดูออกเลย พวกของผู้นำหมู่หานน่ะ อยากจะยัดของให้เราหมดเลยด้วยซ้ำ กลัวเราขาดนั่นขาดนี่"
ตอนนี้ ลูกพรรคของเขาแทบทุกคนแบกของอยู่ยี่สิบสามสิบชั่ง ทั้งข้าวสาร แป้ง เนื้อแดดเดียว ไส้กรอก มีทุกอย่าง
"หา?" เจียงเสี่ยวเหว่ยอึ้งไป รู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างมาก
"หัวหน้าหน่วย ท่านว่าพวกผู้นำหมู่หานเอาของพวกนี้มาจากไหนเหรอ?"
"ดูนี่สิ ทั้งข้าวสาร แป้ง แถมยังมีเนื้อแดดเดียวกับไส้กรอกอีก อย่างนี้มันของดีทั้งนั้นเลยนะครับ อย่าว่าแต่กินเลย ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยแม้แต่จะเห็น"
"เจียง... เสี่ยว... เหว่ย!" อู๋เจ๋อได้ยินก็ตาเขียวใส่ ทำหน้าดุเอ็ดเป็นคำ ๆ
"ฉันเตือนเธอนะ ของพวกนี้มาจากไหน ถ้าพวกผู้นำหมู่หานไม่พูด เธอก็อย่าไปคิดมาก"