“พี่คะ คุณลุงหลินโดนทำร้าย!”
ทันใดนั้น เสียงเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกก็ดังขึ้น
เฉินจิ่วหันไปมอง เห็นหลิ่วชิวซวงจูงมือหลิ่วเขอเขอเดินออกมาจากโรงอาหารรัฐวิสาหกิจพอดี
พอเห็นหลิ่วชิวซวง มุมปากของเฉินจิ่วก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะพูดว่า
“ชิวซวง มาพอดีเลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลารอ”
“ชู้รักของเธอโดนพวกฉันซ้อมจนหมดสภาพแล้ว วันนี้ฉันจะเอาเธอต่อหน้ามันนี่แหละ”
ได้ยินคำพูดของเฉินจิ่ว หลิ่วชิวซวงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ดวงตาคู่งามเหลือบมองหลินฝูเซิงที่ถูกซ้อมจนล้มอยู่กับพื้น เลือดยังไหลจากศีรษะ ลึกเข้าไปในแววตาฉายความกังวลวูบหนึ่ง
ถึงเธอจะแยกทางกับหลินฝูเซิงแล้ว แต่จะบอกว่าในใจไม่มีเขาเลยก็เป็นไปไม่ได้
“เขอเขอ ไปตามคุณลุงที่หน่วยรักษาความปลอดภัยมาหน่อย” หลิ่วชิวซวงลดเสียงลง แล้วบอกลูกสาวที่อยู่ข้าง ๆ
“ได้ค่ะ” หลิ่วเขอเขอพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะหันหลังวิ่งไปที่ห้องทำงานหน่วยรักษาความปลอดภัยของโรงอาหารรัฐวิสาหกิจหมายเลขหนึ่ง
เห็นดังนั้น เฉินจิ่วก็ขมวดคิ้ว สั่งพวกนักเลงหลายคนว่า “อย่าปล่อยให้เธอไปตามคนจากหน่วยรักษาความปลอดภัยของโรงอาหาร รีบจับเด็กนั่นไว้!”
พวกนักเลงได้ยินดังนั้นก็วิ่งไล่ตามทันที
หลิ่วเขอเขอเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จะวิ่งหนีผู้ใหญ่ทันได้อย่างไร?
ไม่นานก็ถูกจับกลับมา
นักเลงคนหนึ่งเอามือปิดปากเธอไว้ ร่างเล็กดิ้นขัดขืนไม่หยุด
เพี๊ยะ!
“เงียบ ๆ หน่อย!”
นักเลงคนนั้นเห็นแล้วก็รำคาญ จึงตบหน้าหลิ่วเขอเขอไปฉาดหนึ่ง
แก้มของหลิ่วเขอเขอบวมแดงขึ้นทันที ขอบตาก็แดงก่ำ
แต่เธอยังคงกลั้นน้ำตาไว้ ไม่ยอมให้ไหลออกมา