ระหว่างพูด เฉินจิ่วก็ล้วงเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง
เงินก้อนนี้เดิมทีเป็นค่าจ้างที่เขาเตรียมไว้ให้พวกนักเลงไปจัดการหลินฝูเซิง
มีทั้งหมด 240 หยวน
หลินฝูเซิงเห็นดังนั้นก็ยื่นมือไปรับเงินมา «ผู้อำนวยการเฉิน งั้นฉันขอรับไว้ก็แล้วกัน»
เมื่อเห็นหลินฝูเซิงรับเงินไป สีหน้าของเฉินจิ่วก็เผยความยินดีออกมา
หลินฝูเซิงยอมรับเงิน ก็หมายความว่าจะปล่อยเขาไปไม่ใช่หรือ?
เมื่อเห็นเช่นนั้น สีหน้าของหลิ่วชิวซวงก็เผยความผิดหวังออกมาเช่นกัน
ตอนแรกเธอคิดว่าพอหลินฝูเซิงรู้ว่ามีหลิ่วเขอเขอเป็นลูกสาว เขาจะเริ่มกลับตัวกลับใจ
แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะยังเหมือนเดิม เห็นแก่เงินไม่เปลี่ยน
เพื่อเงินชดเชยแค่นิดเดียวจากเฉินจิ่ว เขาถึงกับยอมให้อภัย แม้แต่เรื่องที่ลูกสาวถูกตบจนหน้าเจ็บ
«ฉันนี่มันโง่จริง ๆ ถึงได้คิดว่านายเปลี่ยนไปแล้ว…»
หลิ่วชิวซวงหัวเราะเยาะตัวเอง พลางพึมพำ
«ชิวซวง เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?»
หลังรับเงินมา หลินฝูเซิงก็นับอย่างละเอียด เขาไม่ได้ยินคำพูดของหลิ่วชิวซวงชัด จึงถามขึ้น
«ฉันบอกว่า ต่อไปอย่ามาหาฉันกับเขอเขออีก พวกเราไม่อยากเจอนาย»
«เขอเขอ ไปกันเถอะ!»
พูดจบ เธอก็จูงมือเล็ก ๆ ของหลิ่วเขอเขอเดินออกไป
หลินฝูเซิงชะงักไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ หลิ่วชิวซวงถึงโกรธขึ้นมา
หลิวหงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ส่ายหน้าให้หลินฝูเซิงแล้วพูดว่า
«ฝูเซิง นายก็ไม่มีหลักการเกินไปนะ»
«แค่เห็นแก่เงินของเฉินจิ่วนิดเดียว ก็ให้อภัยเรื่องที่เขาตบหลิ่วเขอเขอแล้ว»
«สหายชิวซวงคงโกรธนายเข้าแล้ว»
เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวหง หลินฝูเซิงถึงเข้าใจว่าหลิ่วชิวซวงเข้าใจเขาผิด
«ผู้อำนวยการหลิว ฉันเคยพูดตอนไหนว่าฉันให้อภัยเฉินจิ่ว?»
พอได้ยินเช่นนั้น หลิวหงกับเฉินจิ่วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างก็ชะงักไป
«หลินฝูเซิง ฉันจ่ายเงินชดเชยให้นายแล้ว นายจะกลับคำหรือไง?» เฉินจิ่วเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน