ทุกคนขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุดด้วยกัน
จวนจวนมองลิฟต์ที่ค่อย ๆ เคลื่อนขึ้นไปอย่างสงสัย “พี่ชาย ไม่ต้องเดินเลยเหรอคะ”
“นี่เรียกว่าลิฟต์ มีทั้งแบบใช้มือหมุนกับแบบไฟฟ้า อันนี้เป็นแบบไฟฟ้า เป็นลิฟต์ที่ดีที่สุดในเมืองเป่ยหยาง” ซือจินเฉินอธิบายให้เธอฟัง
ร้านอาหารสวนบนชั้นบนสุดแบ่งเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งเป็นพื้นที่กลางแจ้ง อีกครึ่งหนึ่งอยู่ในอาคาร
ด้านในอบอุ่นมาก หน้าต่างกระจกใสทำให้มองเห็นทิวทัศน์ด้านนอก ส่วนพื้นที่กลางแจ้งตอนนี้ถูกปกคลุมด้วยหิมะ จึงยังไม่เปิดให้รับประทานอาหาร
พอขึ้นมาถึง คุณท่านซืออาวุโสก็พบคนรู้จักหลายคน หลังจากทักทายกันแล้ว เธอก็เลือกที่นั่งริมหน้าต่างที่เหมาะ ๆ
จวนจวนคุกเข่าบนเก้าอี้ ใบหน้าเล็ก ๆ หันมองออกไปข้างนอก เห็นหลังคาขาวโพลนไปทั่ว
ยังมองเห็นไกลออกไปมาก ๆ ด้วย เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาทีละแผ่น ดูสวยงามเหลือเกิน
“สวยจังเลยค่ะ!”
ซือเทียนกลัวเธอจะตก จึงยกมือคอยประคองอยู่รอบตัว “พอถึงต้นฤดูใบไม้ผลิ ที่นี่ก็จะมีทิวทัศน์อีกแบบหนึ่ง”
คุณท่านซืออาวุโสให้ซือจินเฉินเป็นคนสั่งอาหาร
ตอนสั่งอาหารให้จวนจวน เขากำชับเป็นพิเศษว่าไม่ใส่ต้นหอม
จวนจวนไม่ชอบกินแค่ต้นหอมเท่านั้น นอกนั้นเธอไม่เลือกกินเลย
“นี่ไม่ใช่คุณชายรองแห่งตระกูลซือหรอกหรือ ไม่เห็นคุณออกมากินข้าวข้างนอกตั้งนานแล้วนะ” หญิงสาวคนหนึ่งในชุดสากลเดินเข้ามา
เสื้อโค้ตสีแอปริคอตยาวถึงน่อง ดีไซน์เข้ารูปตรงเอวขับเน้นรูปร่างอันงดงามของเธอ
รองเท้าส้นสูงสีดำคู่หนึ่งทำให้เธอดูสูงโปร่งขึ้นไม่น้อย