ซือหมิงมองหมอหวยที่กำลังขมวดคิ้วเล็กน้อย “เห็นหน้าตาพวกเขาชัดไหม?”
“ไม่เห็นครับ พวกเขาเอาถุงป่านคลุมหัวผมจากด้านหลัง พอผมดิ้นจนหลุดออกมาได้ คนก็หายไปหมดแล้ว”
“ผมแจ้งตำรวจแล้ว แต่พวกเขาบอกว่าไม่มีหลักฐาน ก็จับคนไม่ได้ครับ” สิ่งที่หมอหวยเจ็บปวดใจที่สุดคือสวนยาของครอบครัว
สวนยาของครอบครัวเขามีประวัติยาวนานกว่าร้อยปี ข้างในปลูกสมุนไพรไว้มากมาย ซึ่งล้วนมีอายุเก่าแก่ ตอนนี้กลับถูกทำลายจนหมดสิ้น ทำเอาเขาเจ็บปวดใจราวกับเลือดกำลังหยด
“วันนี้ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปดูสวนยาด้วยตัวเอง” ซือหมิงกล่าวกับหมอหวย
“ขอบคุณผู้บัญชาการทหาร ขาของคุณชายรองไม่ต้องฝังเข็มแล้ว แค่หมั่นฝึกบริหารก็พอครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน” หมอหวยกล่าวขอบคุณ ก่อนจะเดินตามพ่อบ้านออกไป
ซือเทียนมองเด็กสองคนที่หลับอยู่ “มามา พวกเราต้องเตรียมของฝักเป็นศิษย์สองชุดหรือเปล่าครับ?”
“ถ้าเจ้าไม่พูด ฉันคงลืมไปแล้ว เดี๋ยวกลับไปฉันจะให้คนเตรียม ที่บ้านน่าจะมีของพวกนี้อยู่แล้ว ถ้าไม่มีค่อยให้คนไปซื้อ”
คุณท่านซืออาวุโสพูดพลางไล่นึกของฝักเป็นศิษย์หกชิ้นในใจ ได้แก่ เนื้อแห้ง ลำไยแห้ง เม็ดบัว พุทราจีน ถั่วแดง และขึ้นฉ่าย
ของหลายอย่างแรกมีอยู่แล้ว แต่ขึ้นฉ่ายอาจจะไม่มี ต้องให้หมู่มาไปตลาดซื้อกลับมาตั้งแต่เช้าตรู่พรุ่งนี้ ของฝักเป็นศิษย์จะทำลวก ๆ ไม่ได้
ซือหมิงเห็นพวกเขากลับมา โดยเด็กทั้งสองหลับสนิท จึงให้ไป๋หลิงกับเจียงเจ้ออุ้มพวกเขากลับไปนอนที่ห้อง