ซือจินเฉินดึงเธอกลับมา “จวนจวน ห้ามไม่มีมารยาทนะ”
จวนจวนนั่งลงข้างเขา แล้วกระซิบข้างหูเบา ๆ ว่า “พี่ชาย ลุงฉีมีกลิ่นขนมหวานติดตัวด้วยนะ ลุงซ่อนขนมไว้กับตัวหรือเปล่า?”
“ขนมหวาน?” ซือจินเฉินมีเครื่องหมายคำถามเต็มหน้า รองผู้ช่วยฉีไม่ใช่คนชอบกินขนมหวานเสียหน่อย
รองผู้ช่วยฉีได้ยินแล้วก็งุนงงไม่แพ้กัน เขาไม่มีขนมติดตัวสักหน่อย!
แต่เขานึกขึ้นได้ว่าบุหรี่ที่ซื้อมาเมื่อครู่ดูเหมือนจะมีอะไรผิดปกติ จึงจอดรถไว้ข้างทาง แล้วหยิบบุหรี่ที่ซื้อออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
เขาค่อย ๆ แกะบุหรี่ออกอย่างระมัดระวัง ข้างในมีห่อกระดาษลูกอมหนึ่งแผ่น บนนั้นมีตัวอักษรเล็ก ๆ เขียนไว้ว่า ‘ตระกูลหลิว ศัตรูจากภายนอก’
“ผู้บัญชาการทหาร”
ซือหมิงเอื้อมมือไปรับกระดาษห่อลูกอมจากมือเขา กวาดตามองแวบหนึ่ง ก่อนขยำเป็นก้อนแล้วกำไว้ในฝ่ามือ “กลับไปค่อยว่ากัน”
รองผู้ช่วยฉีติดเครื่องรถอีกครั้ง แล้วมุ่งหน้าไปยังจวนผู้บัญชาการทหาร
วันนี้คุณท่านซืออาวุโสกับซือเทียนไม่ได้ออกไปไหน เอาแต่นั่งรอข่าวอยู่ที่บ้าน พอเห็นทุกคนกลับมาก็รีบถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ท่านเกย์เหยียนตกลงแล้ว พรุ่งนี้จะมาสอนหนังสือให้เด็กสองคน มามา ฉันยังมีเรื่องต้องจัดการอีก รบกวนช่วยดูหน่อยว่าของที่ต้องใช้เรียนมีพอหรือไม่ ถ้าไม่พอก็พาเด็กสองคนไปซื้อเพิ่ม”
พูดจบ ซือหมิงก็พารองผู้ช่วยฉีขึ้นไปยังห้องหนังสือชั้นสอง
“จวนจวน หนานเฉิน พวกเราไปซื้ออุปกรณ์การเรียนกันเถอะ ก่อนหน้านี้บอกว่าจะซื้อของขวัญให้อาหมิง แต่ยังไม่ได้ซื้อเลย วันนี้ซื้อพร้อมกันทีเดียวเลยนะ”