คฤหาสน์ใหญ่ตระกูลหลิว
พอได้ยินว่าหลิวจิ้งเฉิงถูกจับเข้าคุก บ้านตระกูลหลิวก็วุ่นวายโกลาหลขึ้นมาอีกครั้ง
ท่านเจ้าบ้านหลิวเพิ่งหายป่วยได้ไม่นานก็อาเจียนเป็นเลือดอีกครั้ง ลมหายใจเข้ามากกว่าออก ราวกับพร้อมจะสิ้นใจได้ทุกเมื่อ
พอคุณท่านหลิวได้ยินว่าลูกชายถูกจับ นางก็เหลือกตาหมดสติไปทันที
“กลับกันเถอะ กลับบ้านกัน” หลิวเฉิงอานพาภรรยากับลูกสาวเดินออกจากบ้านเก่าตระกูลหลิวไปด้วยรอยยิ้ม
หลินจิ้งชิวเหลือบมองตระกูลหลิวที่วุ่นวายราวกับน้ำเดือดอยู่ข้างหลัง “ถึงอย่างไรคุณก็เป็นลูกชายเขา จะจากไปแบบนี้เลยเหรอ”
“ตาแก่นั่นสมควรตายตั้งนานแล้ว” หลิวเฉิงอานไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
“ปะปา ต่อไปเราจะกลับมาที่นี่อีกไหม” หลิวเยว่หยาก็เกลียดตระกูลหลิวเช่นกัน เพราะทุกคนที่นี่ล้วนดูถูกครอบครัวของพวกเขา
“ไม่กลับมาแล้ว ปะปาไม่กลับมาที่นี่ก็เลี้ยงพวกหนูได้” หลิวเฉิงอานยิ้มพลางโอบทั้งสองคนเดินออกไปทางประตูใหญ่
ซือหมิงกลับไปยังสำนักงานผู้บัญชาการทหาร แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกชื้นออก
เขาหยิบแฟ้มประวัติของเพ่ยจิ้งหมิงออกมาอ่านอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เขาก็สงสัยอยู่แล้วว่าตัวตนของอีกฝ่ายมีปัญหา คราวนี้ถ้าจับตัวได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเค้นข้อมูลบางอย่างออกจากปากให้ได้
ตอนรองผู้ช่วยฉีกลับมา สีหน้าก็เคร่งเครียด “ผู้บัญชาการทหาร พวกเราไปถึงก็พบว่าเขาหนีไปแล้วครับ”
“เขาไม่ได้จับง่ายขนาดนั้น ถ้าจับง่ายขนาดนั้นก็คงไม่ปกปิดร่องรอยมาได้หลายปี” ซือหมิงเก็บแฟ้มในมือ
“กลับไปพักผ่อนก่อน รอคนตระกูลหลิวมาแล้วค่อยว่ากัน” ซือหมิงพูดจบก็ลุกขึ้นเตรียมกลับบ้าน