หลูชิงฮุยหน้าซีดเผือด “ผู้บัญชาการทหาร เรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิดแน่นอน”
“ถ้าอย่างนั้น คุณนายใหญ่ตระกูลหลิว ช่วยบอกผมหน่อยว่าผมควรเชื่อคนที่มาแจ้งข่าว หรือควรเชื่อท่านพี่ใหญ่ตระกูลหลิว”
“ตอนคนคนนั้นมาแจ้งผม เขามีทั้งตัวบุคคลและของกลางครบถ้วน แต่คนที่ท่านพี่ใหญ่ตระกูลหลิวบอกถึง ผมยังไม่เห็นแม้แต่เงาสักคน” ซือหมิงมองทั้งสองด้วยรอยยิ้มบางเบา
หลูชิงฮุยถึงกับหาคำมาโต้แย้งไม่ได้
“ซือหมิง นายต้องทำอย่างไรถึงจะยอมปล่อยพี่ใหญ่ของฉัน” หลิวหรูเหยียนมองชายตรงหน้า
“จะพูดว่าผมปล่อยเขาได้อย่างไร อีกอย่างพี่ชายของคุณก็ยอมรับเองแล้วว่าเขาสั่งให้คนไปทำลายสวนยาของหมอหวย หรือจะบอกว่าผมบังคับเขาให้ทำอย่างนั้นล่ะ”
ซือหมิงมองเธอด้วยรอยยิ้มเย็นชา
หลิวหรูเหยียนอยากจะระเบิดอารมณ์ แต่ก็ข่มไฟในอกเอาไว้ แล้วพูดเสียงอ่อนลง “คุณช่วยเห็นแก่ความสัมพันธ์ของเรา แล้วปล่อยพี่ใหญ่ของฉันครั้งนี้ได้ไหม”
“คุณหนูหลิว ระหว่างเราไม่มีความสัมพันธ์อะไรกัน” ซือหมิงพูดอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย
หลูชิงฮุยดึงหลิวหรูเหยียนที่กำลังจะโกรธไว้ “ผู้บัญชาการทหาร คุณคิดว่าให้เราชดใช้เป็นเงินได้ไหมคะ”
นิ้วเรียวยาวของซือหมิงวางอยู่บนตัก เคาะเป็นจังหวะเนิบ ๆ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะยอมผ่อนปรน
“ผู้บัญชาการทหาร คุณบอกมาเถอะ ขอแค่เป็นสิ่งที่ตระกูลหลิวหามาได้ พวกเราจะให้ทั้งหมด” หลูชิงฮุยสูดลมหายใจลึกอย่างฝืนใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้น
ซือหมิงคำนวณในใจ ตระกูลหลิวถูกเขารีดเอาผลประโยชน์ไปไม่น้อยตั้งแต่ต้นจนจบ ตอนนี้ทองคำแท่งใหญ่ในมือพวกเขาคงเหลือไม่ถึงร้อยแท่ง