ซือจินเฉินมองหลิวเยว่หยา ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี
หลิวเยว่หยามองคนทั้งสองที่อยู่ข้างกาย “พวกเขาไม่เกี่ยวข้องกับพวกเรา เรื่องที่พวกเขาทำก็ไม่เกี่ยวกับครอบครัวเรา พวกคุณจะไปบอกปะปาของพวกคุณก็ได้”
พูดจบ เธอก็เปิดม่านแล้วเดินออกไปพอดีกับเจอเด็ก ๆ ที่กำลังมาตามหาพวกเขา “เจอแล้ว”
“เกมนี้เด็กเกินไป ฉันไม่เล่นแล้ว” พูดจบก็เดินไปทางด้านข้าง
เชียนเสวี่ยหมิงกับพวกเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ตามหาซือจินเฉินกับจวนจวนเจอ “พี่หลิวเป็นอะไรไปอีกแล้ว?”
“ไม่รู้สิ อาจจะอารมณ์ไม่ดีก็ได้” ซือจินเฉินบอกว่าเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
จวนจวนก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่นานเกมอื่น ๆ ก็ดึงความสนใจของเธอไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เล่นกับเด็ก ๆ มากมายขนาดนี้ และเป็นครั้งที่เธอมีความสุขที่สุดตั้งแต่ออกมาเที่ยว
หลิวเยว่หยากับหลินจิ้งชิวยังไม่ได้กินข้าวก็ขอตัวกลับก่อน บอกว่าที่บ้านมีธุระ
ซือจินเฉินเห็นแล้วเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
คุณท่านซืออาวุโสเล่นไพ่กับพวกเขา แล้วก็ชนะรวดอยู่ฝ่ายเดียว ทำเอาเธอดีใจจนยิ้มไม่หุบ
“ดวงดีแบบนี้ ต่อให้ขวางก็ขวางไม่อยู่จริง ๆ” คุณท่านเชียนยิ้มพลางส่ายหน้า
“นั่นสิ คราวนี้เอาดวงดีเมื่อก่อนกลับคืนมาให้หมดเลยนะ!” คุณท่านจางหยอกเย้า
หลังจากจวนจวนกับพวกกินมื้อเย็นเสร็จ ก็รอจนเชียนเสวี่ยหมิงเป่าเทียนและกินเค้กเสร็จ จึงค่อยกลับ
ตอนพวกเขาออกจากงาน ฝนปรอย ๆ ก็กลายเป็นฝนปานกลางแล้ว