ซือเทียนเข็นรถเข็นไปหยุดข้างต้นยาต้นหนึ่ง มองเด็กสองคนของบ้านที่นั่งยองอยู่ข้าง ๆ ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรกัน “พวกเธอกำลังทำอะไรกันน่ะ”
“คุณอาสอง พวกเรากำลังกระซิบคุยกับต้นยาอยู่ค่ะ” จวนจวนเอียงคอมองเขาจากท่านั่งยอง ๆ
“เล่าให้ฉันฟังด้วยสิ” ซือเทียนอยากรู้ไม่น้อยว่าเด็กสองคนนี้คุยอะไรกัน
จวนจวนวิ่งมาหาเขา ยืนเขย่งปลายเท้า ใช้มือเล็ก ๆ บังข้างหูเขาแล้วกระซิบว่า “หนูบอกพวกมันว่า โตเร็ว ๆ โตสวย ๆ นะ”
“แค่นี้เองเหรอ!” ซือเทียนมองเธออย่างไม่ค่อยเชื่อ
จวนจวนเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ตอนที่เรามาคราวก่อน พวกมันเจ็บมากเลยค่ะ หนูกับพี่ชายก็เลยเป่าให้พวกมัน”
ซือเทียนเอียงตัวลงเล็กน้อย ให้เธอไม่ต้องเขย่งก็สามารถกระซิบกับเขาได้ “แล้วพวกมันก็ไม่เจ็บแล้วเหรอ”
จวนจวนพยักหน้าหงึก ๆ อย่างแรง “พวกมันเก่งมากเลยค่ะ!”
ซือเทียนยิ้มพลางลูบหัวเธอ “นี่เป็นความลับนะ ห้ามบอกคนอื่นล่ะ”
“ได้ค่ะ มีแค่พี่ชายกับคุณอาสองที่รู้” จวนจวนรับปากแล้วก็กลับไปกระซิบคุยกับต้นยาอีก
ซือเทียนมองเด็กทั้งสอง ไม่รู้ว่าพวกเขาจะนำความประหลาดใจอะไรมาให้ได้อีกตั้งเท่าไร!
ตอนนี้หมอหวยตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ต้นยาเหล่านี้เติบโตได้ดีกว่าเมื่อก่อนเสียอีก แถมยังไม่กลัวอากาศหนาวเลย
เขายื่นมือไปเด็ดใบยามาหนึ่งใบ แต่ยังไม่ทันได้ลองชิม ภาพที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ตรงบริเวณที่เพิ่งเด็ดใบยาไป กำลังมีใบใหม่งอกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว