หมู่มาก้มลงข้างเล้าไก่ หยิบไข่ขึ้นมาดู “ยังอุ่นอยู่เลย น่าจะเพิ่งออกมาได้ไม่นาน”
“จำนวนเยอะไปหน่อยไหม ที่บ้านมีไก่กี่ตัวนะ?” พ่อบ้านหันไปมองเจียงเจ้อ
เจียงเจ้อคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง “เหมือนจะมีไก่ตัวผู้สามตัว ไก่ตัวเมียสิบตัวครับ”
“พวกคุณไม่รู้สึกเหรอว่าไก่พวกนี้โตเร็วเกินไป ตั้งแต่เกิดจนออกไข่ใช้เวลาแค่ไม่กี่วันเองนะ?” ไป๋หลิงรู้สึกว่านี่เกินกว่าความเข้าใจของเธอไปแล้ว
“พอคุณพูดแบบนี้ก็ดูเหมือนจะจริง แถมไข่ยังเยอะผิดปกติอีก!” หมู่มาพูดพลางเริ่มนับไข่
“โธ่เอ๊ย ทั้งหมดมีไข่ยี่สิบฟอง ไก่แต่ละตัวออกไข่อย่างน้อยสองฟองเลยนะ” พูดจบเธอก็มองทุกคน
จวนจวนกับซือจินเฉินไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ทั้งคู่เอาแต่ชมซงซงไม่หยุด
“ซงซง แกนี่เก่งที่สุดในบรรดาหมาเลยนะ ทั้งเฝ้าบ้านเก่ง เล่นด้วยเก่ง ฟักไข่เก่ง แถมยังออกไข่ได้อีก” ซือจินเฉินอุ้มมันขึ้นมากอดคลอเคลีย
“โฮ่ง โฮ่ง สองอย่างหลังไม่ต้องพูดถึงเลยนะ ความผิดนี้ฉันไม่รับ” ซงซงทำหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก
จวนจวนเอียงศีรษะ ใช้นิ้วเล็ก ๆ นับอะไรบางอย่างอยู่ แต่นับตั้งนานก็ยังคิดไม่ออก
“จวนจวนกำลังนับอะไรอยู่?” ซือจินเฉินเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเต็มไปด้วยความลังเล
“พี่ชาย บ้านเรามีไก่กี่ตัวเหรอ?” จวนจวนหันไปถามเขา
“สิบสามตัวไง!” ซือจินเฉินตอบ
จวนจวนถามต่อ “ถ้าไก่ทุกตัวออกไข่ตัวละสองฟอง จะได้กี่ฟองเหรอ?”