คุณท่านซืออาวุโสจัดท่านั่งของหลานให้ตรง “รออีกสองสามวัน ย่าค่อยพาพวกหนูออกมาเที่ยวอีกนะ”
“ได้!” จวนจวนถือตุ๊กตาแป้งรูปกระต่ายไว้ในมือ แล้วยื่นให้ซือจินเฉินดู
เมื่อกลับถึงจวนผู้บัญชาการทหาร คุณท่านซืออาวุโสก็ให้ไป๋หลิงพาเด็กทั้งสองไปเปลี่ยนเสื้อผ้า “อาหมิงอยู่บ้านไหม”
“ผู้บัญชาการออกไปตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ” พ่อบ้านตอบตามความจริง
คุณท่านซืออาวุโสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขหนึ่ง “ช่วยต่อสายให้ฉันคุยกับผู้บัญชาการซือหน่อย”
รองผู้ช่วยฉีรับสาย “คุณท่านหรือครับ”
เขารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ปกติคุณท่านแทบไม่เคยโทรมาที่นี่
“ช่วยเรียกอาหมิงมารับสายหน่อย” คุณท่านซืออาวุโสพูดตรง ๆ
“ผู้บัญชาการครับ สายจากคุณท่านครับ” รองผู้ช่วยฉีหันไปมองคนที่กำลังก้มหน้าอ่านเอกสาร
ซือหมิงรับโทรศัพท์มา “มามา”
“วันนี้ฉันพาเด็กสองคนออกไปข้างนอก มีคนดูเหมือนคิดจะลงมือกับพวกเรา” คุณท่านซืออาวุโสพูดเข้าประเด็นทันที
“พวกคุณบาดเจ็บหรือเปล่าครับ” หัวใจของซือหมิงแทบขึ้นมาอยู่ที่คอ
“ไม่เป็นไร จู่ ๆ จวนจวนก็บอกว่าไม่ไปต่อแล้ว หลังขึ้นรถลาก เธอก็มองไปข้างหลังตลอด พอฉันหันไปดู ก็เห็นผู้ชายสามคนกำลังหลบสายตาฉัน ในมือเหมือนจะถือมีดอยู่ด้วย”
“ฉันสงสัยว่าพวกเขาเตรียมจะลงมือกับพวกเราที่นั่น เพียงแต่จวนจวนทำให้แผนของพวกเขาพังไปเสียก่อน”
คุณท่านซืออาวุโสเล่าความสงสัยของตนให้ฟัง
“มามา ช่วงนี้อย่าออกจากบ้านนะครับ รอผมสืบเรื่องนี้ให้กระจ่างก่อนค่อยว่ากัน” แววตาของซือหมิงเย็นลงเล็กน้อย