ซือหมิงเห็นความกังวลในดวงตาของเธอ จึงยิ้มแล้วอุ้มเธอเข้ามาในอ้อมกอด “จวนจวนช่วยปะปาทำอะไรสักอย่างได้ไหม”
จวนจวนพยักหน้าแรง ๆ “อืม”
“เรื่องคืนนี้ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะ! รวมถึงพี่ชายด้วย เป็นความลับระหว่างเราสองคน เข้าใจไหม” ซือหมิงมองเธอพลางถาม
“ได้ จวนจวนจะไม่บอกใครแน่นอน นี่เป็นความลับของจวนจวนกับปะปา”
จวนจวนยิ้มพลางกอดเขาไว้ แล้วกระซิบข้างหูเบา ๆ ว่า “ความกังวลบิน ๆ ไปเลย อย่ามารบกวนปะปาของจวนจวนนะ”
พูดจบเธอก็จุ๊บแก้มซือหมิงดังจุ๊บหนึ่งที
ซือหมิงมองเด็กน้อยในอ้อมกอดอย่างยิ้มแย้ม “ทำไมตื่นล่ะ”
“จวนจวนอยากไปฉี่” จวนจวนยิ้มเขิน ๆ เผยให้เห็นฟันขาวซี่เล็ก ๆ
ซือหมิงอุ้มเธอไปห้องน้ำ รอจนเธอทำธุระเสร็จ ก็ช่วยล้างมือให้แล้วอุ้มกลับมาวางบนเตียงให้นอนสบาย
จวนจวนขยับเข้าไปใกล้ซือจินเฉินอีกหน่อย แล้วตบที่ว่างข้างตัว “ปะปานอนตรงนี้”
ซือหมิงนอนลงตรงที่เธอเว้นไว้ ห่มผ้าให้เด็กทั้งสอง แล้วใช้มือข้างหนึ่งตบหลังพวกเขาเบา ๆ กล่อมให้หลับ
ตัวเขาเองก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ซือจินเฉินตื่นขึ้นมาก็พบว่ามีซือหมิงอยู่ข้าง ๆ จึงยังตั้งตัวไม่ทัน
จวนจวนลืมตากลมโตมองเขา แล้วกระซิบเสียงเบามากว่า “พี่ชาย เราปล่อยให้ปะปานอนต่ออีกหน่อยนะ”
ซือจินเฉินยิ้มแล้วพยักหน้า นอนนิ่งไม่ขยับ กลัวว่าจะปลุกซือหมิงตื่น
“ตื่นแล้วหรือ” ซือหมิงตื่นตั้งแต่เด็กทั้งสองตื่นแล้ว เพียงแต่ยังอาลัยอาวรณ์ช่วงเวลาเช่นนี้ จึงไม่อยากลุก