หลิวเฉิงอานหมุนตัวเดินจากไปทันที “สักวันเจ้าจะต้องมาขอร้องฉัน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกเจ้าจะหาหนังสือที่ท่านเกย์เหยียนต้องการเจอได้ ถ้าหาเจอ ฉันจะกลิ้งออกไปจากที่นี่เอง”
ผลคือคำพูดของเขายังไม่ทันขาดคำ ก็มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น
เขาถูกใครบางคนสะดุดล้ม แล้วก็กลิ้งออกไปนอกประตูห้องอาหารเหมือนลูกบอลจริง ๆ
ซือเทียนหันไปมองนอกประตู เห็นเพียงหลิวเฉิงอานนอนคว่ำอยู่บนพื้นตั้งนานก็ยังลุกไม่ขึ้น
น่าสงสารเกินไปแล้ว!
จวนจวนกับซือจินเฉิน เด็กสองคนมีใบหน้าเปื้อนอาหารราวกับแมวน้อย มองออกไปข้างนอกด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“พี่จินเฉิน คุณลุงคนนั้นทำไมจู่ ๆ ก็กลิ้งออกไปล่ะ!” จวนจวนมีเครื่องหมายคำถามเต็มใบหน้า
ซือจินเฉินส่ายหน้า “ไม่รู้สิ อาจเดินไม่ดูทางก็ได้มั้ง!”
ซือเทียนมองหลิวเฉิงอานที่เดินกะเผลกจากไป แล้วนึกถึงคำพูดสุดท้ายที่อีกฝ่ายพูดก่อนจะไป
สิ่งที่ท่านเกย์เหยียนตามหา... ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว เขาก้มมองถุงผ้าสีน้ำเงินบนตัก
คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกนะ!
แต่เขาส่งคนไปสืบข่าวแล้ว จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้คำตอบที่แน่ชัด
“คุณชายรอง พวกเราอิ่มแล้ว” ซือจินเฉินเช็ดหน้าให้จวนจวนจนสะอาด แล้วมองซือเทียนที่กำลังนั่งเหม่อ
ซือเทียนมองจานเปล่าตรงหน้าพวกเขา “ยังอยากกินอีกไหม?”
“ไม่แล้ว อิ่มจังเลย” จวนจวนลูบท้องน้อยด้วยสีหน้าพึงพอใจ
ซือเทียนให้ทางร้านห่อเค้กเพิ่มอีกหลายชิ้น เตรียมนำกลับไปให้คุณท่านซืออาวุโสกับคนอื่น ๆ