ซือจินเฉินกลัวเธอจะล้ม จึงรีบยื่นมือไปรับเสื้อผ้าจากเธอ “จวนจวน เอาเสื้อผ้าพวกนี้ไปทำอะไรหรือ”
เสื้อผ้ากองนี้แม้แต่ซือจินเฉินก็ยังอุ้มได้อย่างทุลักทุเล ต้องเอียงศีรษะจึงจะมองเห็นทาง
“คุณชาย ให้หนูถือเถอะค่ะ!” ไป๋หลิงยื่นมือไปรับเสื้อผ้า
จวนจวนจูงมือซือจินเฉินเดินไปที่หน้าต่าง แล้วชี้ออกไปข้างนอก “พี่ชาย คุณปู่คนนั้นน่าสงสารจังเลย”
ซือจินเฉินเข้าใจความหมายของเธอทันที “งั้นเราเอาของกินไปให้เขาอีกหน่อยนะ”
“ดีค่ะ” จวนจวนยิ้มจนใบหน้าเล็ก ๆ ราวกับดอกไม้บาน
เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าใบเล็ก บนโต๊ะยังมีขนมที่เหลือจากการรับรองแขก เธอใช้มือเล็ก ๆ หยิบขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้ววางลงบนผ้าเช็ดหน้า
ซือจินเฉินช่วยผูกผ้าเช็ดหน้าให้เรียบร้อย เพื่อป้องกันไม่ให้ขนมหล่นลงพื้นระหว่างทาง
“พี่ไป๋หลิง เราไปเอาเสื้อผ้าไปให้คุณปู่คนนั้นกันเถอะค่ะ!” จวนจวนยื่นมือเล็กข้างหนึ่งไปจูงเธอ ส่วนอีกข้างจูงซือจินเฉิน
ไป๋หลิงมองดูแล้วเห็นว่าอยู่ไม่ไกล จึงบอกเจ้าของร้านหลู่ไว้คำหนึ่ง ก่อนพาเด็กทั้งสองออกจากร้าน
บนถนนมีรถและผู้คนอยู่ไม่น้อย ไป๋หลิงจูงพวกเขาไว้ รอจนไม่มีรถผ่านแล้วจึงพาวิ่งเหยาะ ๆ ข้ามไปยังอีกฝั่งของถนน
จวนจวนเดินไปหาชายชราที่ขดตัวอยู่ในตรอก แล้วยื่นมือเล็ก ๆ ไปแตะเขาเบา ๆ “คุณปู่”
ชายชราก้มหน้าต่ำ ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ แล้วก็เห็นเด็กน้อยน่ารักสองคน