ซือหมิงยิ้มพลางส่ายหน้า “ถ้าพามันเข้าไปด้วย มันก็ละลายหมดพอดี ให้มันอยู่ตรงนี้เป็นทหารยามตัวน้อย เฝ้าลานบ้านไว้ดีไหม?”
จวนจวนยื่นมือเล็ก ๆ ออกไปลูบหัวตุ๊กตาหิมะ “เธอต้องเฝ้าลานบ้านให้ดีนะ ห้ามปล่อยให้คนไม่ดีแอบเข้ามาเด็ดขาด”
คุณท่านซืออาวุโสคลุมผ้าพันคอ พิงอยู่ตรงประตู มองเด็ก ๆ ที่กำลังเล่นซนกัน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
ตอนไปบ้านท่านเกย์เหยียน ซือจินเฉินเปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมยาว แม้แต่ซือหมิงก็สวมเสื้อคลุมยาวเช่นกัน
ความสง่างามน่าเกรงขามจากเครื่องแบบทหารและชุดสูทที่เขาสวมเป็นประจำหายไป กลับดูสุภาพเรียบร้อยและเปี่ยมด้วยบรรยากาศของบัณฑิต
วันนี้จวนจวนก็สวมกระโปรงแขกเสื้อกั๊กชุดหนึ่ง ตอนนี้เธออ้วนขึ้นไม่น้อย แก้มน้อย ๆ นุ่มนิ่มอวบอูม ผิวขาวเนียนมีสีชมพูระเรื่อ
สามพ่อลูกยืนอยู่ด้วยกัน ดูเจริญตาเป็นพิเศษ
ซือเทียนมองทั้งสามคน “ฉันกับมามาไม่ไปกับพวกคุณหรอก คนไปกันมากเกินไป เขาจะยิ่งไม่ชอบ”
จวนจวนขึ้นไปนั่งบนรถ แล้วหันมามองซือหมิง “ปะปา พวกเราจะไปที่ไหนหรือ?”
“พวกเราจะไปเชิญอาจารย์ท่านหนึ่งมา เขามีความรู้มาก ปะปาอยากเชิญเขามาสอนพวกเธออ่านหนังสือและเขียนหนังสือ เจอเขาแล้วต้องมีมารยาท ห้ามซนนะ”
ซือหมิงกำชับเด็กทั้งสอง
“ปะปา พวกเราจะเชื่อฟังอย่างดีครับ” ซือจินเฉินนั่งหลังตรงอย่างเรียบร้อย
จวนจวนมองรถที่แล่นไปยังพื้นที่ค่อนข้างห่างไกล บ้านเรือนก็ไม่ได้ดีเหมือนที่เคยเห็นก่อนหน้านี้ ดูทรุดโทรมกว่ามาก
ชาวบ้านริมถนนต่างสวมเสื้อคลุมยาวกับเสื้อกั๊กแบบธรรมดา บนเสื้อยังมีรอยปะอยู่ไม่น้อย