ซือหมิงหันไปมองอู่ หัวหน้าคนงาน “ประโยคนี้คุณควรไปถามเขาเองว่าเมื่อวานทำอะไรลงไปบ้าง”
อู่ หัวหน้าคนงานเตะเข้าที่แผลของจางต้าลี่ “พูดมา”
“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย พวกคุณใส่ร้ายฉันชัด ๆ” จางต้าลี่ตะโกนใส่ทั้งสองคน
“แกร๊ก!”
ซือหมิงขึ้นลำปืน “ฉันอยากรู้นักว่าแกจะปากแข็งได้ถึงเมื่อไร”
พูดจบ ปากกระบอกปืนสีดำสนิทก็จ่อเข้าที่หว่างคิ้วของเขา
จางต้าลี่เห็นนิ้วโป้งของซือหมิงปลดเซฟ นิ้วชี้เริ่มค่อย ๆ เหนี่ยวไก
“ผมพูด ผมพูดครับ”
ซือหมิงลดปืนลง รอให้เขาเปิดปาก
อู่ หัวหน้าคนงานเตะเขาอีกที “ยังไม่รีบพูดอีก!”
“มีคนให้เงินผมสิบเหรียญเงิน ให้ผมไปทำลายสวนยาของบ้านหมอหวย ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวนะ ยังมีอีกสองคนที่ผมไม่รู้จัก” จางต้าลี่รีบตอบ
อู่ หัวหน้าคนงานได้ยินแล้วก็ตกใจ หันไปมองจางต้าลี่ “คนนั้นเป็นใคร”
“ผม...ผมไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นมาก่อนครับ” จางต้าลี่รีบตอบ
“อ้อ...นึกออกแล้ว ที่แก้มซ้ายใกล้หูของเขามีไฝดำเม็ดใหญ่ ผม...ผมรู้แค่นี้ครับ” พูดจบเขาก็ยื่นมือไปดึงขากางเกงของอู่ หัวหน้าคนงาน หวังให้อีกฝ่ายช่วยตัวเอง
อู่ หัวหน้าคนงานเตะเขาจนกระเด็น “ท่านผู้บัญชาการทหาร เรื่องนี้...”
ซือหมิงก้มมองจางต้าลี่ “ผมจะพาตัวเขาไป อย่างไรก็ต้องให้คำตอบหมอหวย เขาช่วยชีวิตลูกชายผมไว้ ผมจะปล่อยให้ใครมารังแกเขาไม่ได้”
“เข้าใจแล้วครับ เข้าใจแล้ว” อู่ หัวหน้าคนงานไม่พูดอะไรอีก